این مطالعه ژنهایی را که ممکن است پاسخ ایمونوتراپی در بیماران مبتلا به ملانوما را پیش بینی کند ، شناسایی می کند

محققان برزیل با شناسایی چهار ژن که می توانند پیش بینی کنند که بیماران مبتلا به ملانوما به ایمونوتراپی پاسخ نمی دهند ، گام مهمی در جهت داروهای دقیق برداشته اند. اگرچه این روش درمانی ، مبارزه با ملانوما ، تهاجمی ترین و کشنده ترین شکل سرطان پوست را متحول می کند ، اما هنوز هم در اثربخشی گران و متغیر است ، که استفاده از آن را به ویژه در SUS (سیستما único de sa) ، سیستم بهداشت ملی کشور محدود می کند. هدف استفاده از این یافته برای ایجاد راه هایی برای شناسایی بیمارانی که واجد شرایط درمان هستند و از این طریق هزینه ها را در سیستم بهداشت عمومی کاهش می دهد.

ملانوما فقط حدود 4 ٪ تومورهای پوستی را نشان می دهد ، اما به دلیل توانایی زیاد در گسترش در اندام های دیگر خطرناک است. طبق اعلام موسسه ملی سرطان (Inca) ، تقریباً 9000 مورد جدید و 2000 مرگ و میر ملانوما در برزیل هر سال وجود دارد. مدتی است که ملانوما بسیار ایمنی است ، به این معنی که به خوبی به ایمونوتراپی پاسخ می دهد ، که سیستم ایمنی بدن را برای تشخیص و حمله به سلولهای سرطانی تحریک می کند.

محاصره پروتئین PD-1 درمان استاندارد ملانوم پیشرفته در بین انواع مختلف ایمونوتراپی است. با این حال ، 40 ٪ تا 60 ٪ از بیماران به خوبی به این روش پاسخ نمی دهند و ممکن است عوارض جانبی قابل توجهی را تجربه کنند.

این چالش های بالینی و اقتصادی است ، به ویژه در کشورهایی مانند برزیل ، جایی که دسترسی به ایمونوتراپی از طریق سیستم بهداشت عمومی محدود است. اگرچه کمیسیون ملی گنجاندن فناوری (CONITEC) از جمله در سیستم بهداشت عمومی توصیه می کند ، اما هزینه بالا هنوز از مصرف روتین جلوگیری می کند.

تحقیق

در برابر این پیشینه ، مهندس بیوتکنولوژی برونا پریرا سوروس تصمیم گرفته است تا احتمال شناسایی نشانگرهای ژنتیکی را که ممکن است اثربخشی ایمونوتراپی را برای افراد مبتلا به ملانوما پیش بینی کند ، مطالعه کند. این مطالعه در مرکز مطالعه آنکولوژی مولکولی بیمارستان د آمور (بیمارستان سابق سرطان بارتوس) سائوپائولو تحت رهبری پروفسور لیدیا ماریا Rebulho Batista Arantes انجام شد. نتایج در منتشر شد مجله داروی مولکولیحرف

در این مطالعه نمونه تومور 35 بیمار مبتلا به ملانوم پیشرفته تحت درمان با ایمونوتراپی ضد PD-1 در بیمارستان د آمور بین سالهای 2016 و 2021 بررسی شده است. دانشمندان این نمونه ها را با داده های پانل از سیستم ژن مرتبط با 579 ارجاع می دهند. این چهار ژن – CD24 ، NFIL3 ، FN1 و KLRK1 را مشخص می کند – که افزایش بیان آنها بسیار با مقاومت در برابر درمان مرتبط است.

براساس این مطالعه ، بیماران با بیان زیاد این ژن ها 230 برابر التهاب بیشتر برای پاسخ به ایمونوتراپی نسبت به بیماران مبتلا به بیان کم بودند. علاوه بر این ، بقای کلی در موارد بیان ژن بالا کمتر است: پس از پنج سال ، 48.1 ٪ از بیماران مبتلا به بیان ژن کم هنوز زنده هستند ، در مقایسه با 5.9 ٪ بیان بالا.

تجزیه و تحلیل در عمق نشان داد که این ژن ها به مکانیسم های اوزی ایمنی و سرکوب پاسخ التهابی مربوط می شوند. به عنوان مثال ، ژن CD24 به عنوان یک نقطه کنترل ایمنی عمل می کند که به تومورها اجازه می دهد از سیستم محافظ بدن جلوگیری کنند. FN1 با پیشرفت تومور و شکل گیری ساختارهایی که باعث رشد سرطان می شوند همراه است. KLRK1 معمولاً در فعال سازی سلولهای ایمنی نقش دارد ، اما ممکن است عملکرد خود را در اختلال عملکرد از دست بدهد ، که این باعث کاهش واکنش بدن تومور می شود. ژن NFIL3 نقش مهمی در پاسخ ایمنی بازی می کند و می تواند به فرار تومور کمک کند.

“افزایش بیان این چهار ژن با مکانیسم های شناخته شده برای توسعه تومور و فرار ایمنی همراه است – یعنی راه هایی که سرطان قادر به” پنهان کردن “از سیستم دفاعی بدن است. این توضیح می دهد که چرا برخی از بیماران از ایمونوتراپی استفاده نمی کنند ، حتی اگر درمان از نظر فنی نشان داده شود.”

برای تأیید یافته ها ، تیم نتایج را با داده های دو گروه مستقل و بین المللی مقایسه می کند. امضای ژنتیکی با وجود تغییرات مورد انتظار بین گروههای مورد تجزیه و تحلیل ، هنوز در پیش بینی پاسخ درمانی و نتایج بالینی مؤثر است.

یکی از ویژگی های منحصر به فرد این مطالعه استفاده از فناوری نانومینگ بود. این پلت فرم تجزیه و تحلیل ژنتیکی نسبت به دنباله RNA سنتی در دسترس تر و سودآورتر است. می توان از آن در عمل بالینی ، از جمله در بیمارستان هایی با منابع کمتری استفاده کرد.

یکی دیگر از جنبه های امیدوارکننده این است که این امضای ژنتیکی نیز در بیماران تشخیص داده شده در مراحل اولیه بیماری قابل پیش بینی است. این نشان می دهد که مشخصات ژنتیکی تومور می تواند از ابتدای درمان برای کمک به راه حل های درمانی مؤثرتر مفید باشد.

این تیم در حال انجام فناوری ثبت اختراع است. ایده این است که پانلی ایجاد کنید که از این و سایر ژن ها به عنوان ابزاری تجاری استفاده کند تا ارزیابی کند که آیا بیمار شانس واقعی استفاده از ایمونوتراپی را قبل از درمان دارد.

“این می تواند به پزشکان و مدیران بهداشت کمک کند تا بهترین مسیر درمانی را برطرف کنند و از هزینه های درمانی غیر ضروری که می تواند بین 30،000 BRL و 40،000 BRL در هر ماه هزینه داشته باشد ، جلوگیری کند [approximately between 5,400 and 7,200 dollars]مبلغی که برای اکثر بیماران غیر عملی است و همچنین برای SUS ، به ویژه اگر این درمان سالها ادامه داشته باشد. “

اگرچه این مطالعه با تعداد کمی از بیماران و داده های گذشته نگر انجام شده است ، سوروش و آرانسس معتقدند که یافته ها مسیری امیدوار کننده برای درمان شخصی ملانوما را ارائه می دهد. این می تواند بیماران را از عوارض جانبی روشهای درمانی ناکارآمد ذخیره کند و به توزیع منابع عمومی به کارآمدتر کمک کند.

آرانتس می گوید: “یافته های ما بی سابقه است زیرا این مطالعه بر اساس مشخصات ژنتیکی جمعیت SUS انجام شده است ، که تضمین بیشتر با واقعیت های بهداشت عمومی در برزیل را تضمین می کند.”

مرحله بعدی انجام مطالعات بزرگتر برای اعتبارسنجی نتایج و تعیین مقدار قطع – یعنی حداقل سطح بیان ژن است که پاسخ مثبت به درمان بعید است. سپس از این پانل می توان به عنوان ابزاری تخمین زده شده برای کمک به پزشکان در مورد اطلاعات بیشتر در مورد روش درمانی ارائه شده به هر بیمار استفاده کرد. این ابتکار می تواند نقطه عطفی برای انکولوژی شخصی در برزیل باشد.