لاک پشت های غول پیکر گالاپاگوس ارزش خود را به عنوان مهندسان اکوسیستم ثابت می کنند
نسخه اصلی مقاله
در اواخر قرن نوزدهم، نهنگ‌ها، مهاجران و دزدان دریایی با شکار غیرقانونی برخی از گونه‌های بومی مانند لاک‌پشت غول‌پیکر گالاپاگوس و معرفی گونه‌های دیگر مانند بز و موش، اکولوژی جزایر گالاپاگوس را تغییر دادند. گونه دوم به آفت تبدیل شد و اکوسیستم جزیره را به طور جدی بی ثبات کرد. بزها میوه ها و گیاهانی را که لاک پشت ها می خوردند در حالی که موش ها تخم های خود را شکار می کردند، چرا می کردند. با گذشت زمان، جمعیت لاک پشت ها به شدت کاهش یافت. در اسپانیولا، جزیره‌ای در بخش جنوب شرقی مجمع‌الجزایر، تعداد لاک‌پشت‌ها از بیش از 10000 به تنها 14 لاک‌پشت کاهش یافت. در طول مسیر، با خوردن بزها از گیاهانی که می‌توانستند، اسپانیولا – زمانی شبیه ساوانا بود – عقیم شد.
یک قرن بعد، محافظان محیط زیست تصمیم گرفتند تا لاک پشت غول پیکر گالاپاگوس هیسپانیولا و اکوسیستم جزیره را بازسازی کنند. آنها شروع به ریشه کن کردن گونه های معرفی شده و گرفتن لاک پشت های اسپانیایی باقی مانده و پرورش آنها در اسارت کردند. پس از نابودی بزها و لاک پشت ها در قفس، اکوسیستم دوباره دگرگون شد. این بار علفزار پر از درختان و درختچه های انبوه خوشه ای بود. بازگرداندن کامل اسپانیولا به حالت ساوانا مانند آن باید منتظر بازگشت لاک پشت ها باشد.
یک پروژه پرورش دهی طولانی برای بازگرداندن جمعیت لاک پشت های غول پیکر اسپانیولا در جزایر گالاپاگوس به شدت به کمک یک لاک پشت خاص متکی بود: دیگو. دیگو که در باغ وحش سن دیگو در کالیفرنیا قرار داشت تا زمانی که در سال 1977 به برنامه پرورش در اسارت ملحق شد، همراه با سایر لاک پشت های اسیر در سال 2020 آزاد شد. دیگو به خصوص شگفت انگیز بود و حدود 40 درصد از جوجه ریزی ها را در لاک پشت های اسیر به دنیا آورد. عکس از الکسیس بلک
از زمانی که این 14 لاک‌پشت بین سال‌های 1963 تا 1974 به اسارت گرفته شدند تا اینکه سرانجام در سال 2020 آزاد شدند، حافظان حفاظت از سازمان غیردولتی حفاظت از گالاپاگوس و اداره پارک ملی گالاپاگوس، نزدیک به 2000 لاک‌پشت گالاپاگوس را که در اسارت پرورش داده شده بودند، دوباره معرفی کردند. . از آن زمان، لاک‌پشت‌ها به تولیدمثل خود در طبیعت ادامه داده‌اند و جمعیت آن را به حدود 3000 نفر رسانده‌اند. آنها همچنین شاهد تغییر محیط زیست اسپانیولا بودند، زیرا لاک‌پشت‌ها دامنه گیاهان چوبی را کاهش دادند، علفزارها را گسترش دادند و بذرهای یک گیاه را پخش کردند. گونه های کیستون
نه تنها این، بلکه بازگشت لاک‌پشت‌ها به آلباتروس پشمالوی در معرض خطر انقراض نیز کمک کرده است، گونه‌ای که منحصراً در اسپانیولا تکثیر می‌شود. در دوران درختکاری جزیره، مود کوینزین، متخصص ژنتیک حفاظتی که قبلا با لاک‌پشت‌های گالاپاگوس کار می‌کرد، می‌گوید مردم مجبور بودند بارها و بارها مناطقی را که پرندگان دریایی به عنوان باند فرودگاه استفاده می‌کردند پاکسازی کنند. حالا اگر نوارهای فرود بیش از حد رشد کنند، لاک پشت ها را برای مراقبت از آنها به منطقه منتقل می کنند.
آلباتروس های پشمالو فقط در اسپانیولا تولید مثل می کنند. لاک پشت های غول پیکر گالاپاگوس گیاهان چوبی را زیر پا می گذارند، زمین را باز می کنند و بلند شدن و فرود آلباتروس ها را آسان تر می کنند. عکس توسط حفاظت از گالاپاگوس
راز این موفقیت این است که – مانند بیش از حد، خرس های قهوه ایو فیل ها – لاک پشت های غول پیکر معماران محیط زیست هستند. همانطور که حفاری می کنند، مدفوع می کنند و راه می روند، منظره را تغییر می دهند. آنها درختان و درختچه های جوان را قبل از اینکه به اندازه کافی بزرگ شوند که مسیر آلباتروس ها را مسدود کنند زیر پا می گذارند. لاک‌پشت‌های غول‌پیکر همچنین تأثیر قدرتمندی بر گونه‌های کاکتوس گلابی خاردار غول‌پیکر دارند که اسپانیولا را خانه می‌نامند – یکی از غذاهای مورد علاقه لاک‌پشت‌ها و منبعی ضروری برای سایر ساکنان جزیره.
زمانی که لاک پشت ها روی برگ های افتاده کاکتوس می چرند، از ریشه دار شدن پدهای پارویی شکل و رقابت با والدین خود جلوگیری می کنند. و پس از خوردن میوه کاکتوس، دانه‌ها را در اطراف جزیره در گلوله‌های سرگین می‌ریزند که پوشش محافظی از سرگین ایجاد می‌کند.
میزان این و سایر اثرات زیست محیطی لاک پشت در مستند شده است یک مطالعه جدید توسط جیمز گیبز، دانشمند حفاظت از محیط زیست و رئیس سازمان حفاظت از گالاپاگوس، و واشنگتن تاپیا آگیلرا، مدیر برنامه بازیابی لاک پشت غول پیکر حفاظت از گالاپاگوس.
برای بررسی این تاثیرات از نزدیک، آنها برخی از کاکتوس‌های جزیره را حصار کشیدند و راهی برای سنجش چگونگی توسعه مناظر هنگام قرار گرفتن یا رها شدن از تأثیرات لاک‌پشت‌ها فراهم کردند. آنها همچنین تصاویر ماهواره‌ای از جزیره را که بین سال‌های 2006 تا 2020 گرفته شده بود، بررسی کردند و دریافتند که در حالی که بخش‌هایی از جزیره همچنان شاهد افزایش تراکم بوته‌ها و درختان بود، مکان‌هایی که لاک‌پشت‌ها برگشته بودند بازتر و شبیه ساوانا بودند.
دانشمندان می نویسند تنها یک یا دو لاک پشت در هکتار برای ایجاد تغییر در منظره کافی است.
دنیس هنسن، یکی از حافظان محیط زیست که با لاک‌پشت‌های ساکن در جزیره مرجانی آلدابرا در اقیانوس هند کار کرده است، گفت که اگرچه این یافته‌ها انتظارات حافظان محیط زیست را برآورده کرد، اما خوب بود که شک آنها تأیید شود. او می‌گوید که نتایج برای دیگر پروژه‌های احیای حیات وحش که شامل بازیابی لاک‌پشت‌های غول‌پیکر به‌عنوان سنگ بنای تلاش‌های آنها می‌شود، مانند پروژه‌هایی که در جزایر دیگر مجمع‌الجزایر گالاپاگوس و جزایر ماسکارن در اقیانوس هند در حال انجام است، خبر خوبی است.
اما در خود هیسپانیولا، اگرچه لاک‌پشت‌ها مشغول زیر پا گذاشتن شاخه‌ها و پراکندگی دانه‌ها بوده‌اند، اما هنوز کار دارند. در سال 2020، 78 درصد از اسپانیا هنوز تحت سلطه پوشش گیاهی چوبی بود. گیبس می‌گوید ممکن است چندین قرن طول بکشد تا لاک‌پشت‌های غول‌پیکر هیسپانیولا چیزی شبیه نسبت علف‌ها، درختان و درختچه‌ها را که قبل از فرود اروپایی‌ها در مجمع‌الجزایر وجود داشت، بازسازی کنند. اما این تحول طولانی حداقل در حال انجام است.
