ماه همچنان در حال کوچک شدن است و این توضیح می دهد که چرا هنوز رانش زمین وجود دارد

اگرچه ماه ما 4.5 میلیارد سال پیش شکل گرفت، اما هنوز در حال تکامل است. فضای داخلی به خنک شدن ادامه می دهد و مدار آن به آرامی تغییر می کند. در نتیجه، ماه 150 فوت از محیط خود را از دست داده است. این انقباض به ماه لرزه های تقریبا ثابتو باعث رانش زمین و سایر تغییرات سطحی می شوند. ماه در حال حاضر خالی از سکنه است، اما تمام این فعالیت‌ها مکان‌های فرود آرتمیس و مأموریت‌های قطب جنوب را تهدید می‌کنند.

در مقاله‌ای اخیر، دانشمندان سیاره‌شناسی اشاره می‌کنند که پتانسیل رخدادهای لرزه‌ای قوی ناشی از گسل‌های رانش فعال باید در زمانی که ناسا و سایر آژانس‌ها برای پایگاه‌های دائمی بر روی ماه برنامه‌ریزی می‌کنند، مورد توجه قرار گیرد. این امر به ویژه زمانی که برنامه ریزان ماموریت آرتمیس قصد دارند قطب جنوب را کشف کنند، صادق است. توماس آر واترز، سرپرست تیم تحقیق، می‌گوید: «مدل‌سازی ما نشان می‌دهد که زمین‌لرزه‌های کم‌عمق ماه که قادر به ایجاد تکان‌های شدید زمین در منطقه قطب جنوب هستند، ممکن است ناشی از رخدادهای لغزشی روی گسل‌های موجود یا تشکیل گسل‌های نفوذی جدید باشد.» مرکز مطالعات زمین و سیاره موزه ملی هوا و فضای. “توزیع جهانی گسل های راندگی جوان، پتانسیل آنها برای فعال بودن، و پتانسیل ایجاد گسل های راندگی جدید از انقباض جهانی مداوم باید در هنگام برنامه ریزی مکان و پایداری پاسگاه های دائمی ماه در نظر گرفته شود.”

ماه به ویژه در برابر تأثیرات مهتابی در مقیاس بزرگ آسیب پذیر است. این به این دلیل است که سطح آن بسیار شکننده است و به راحتی در هنگام زلزله خرد می شود. یکی از قوی ترین زمین لرزه های تاریخ قمری در دهه 1970 رخ داد و ساعت ها ادامه داشت. چنین رویداد طولانی مدت آسیب زیادی به سطح ماه وارد می کند. بنابراین حتی یک زلزله خفیف ماه نیز می تواند از طریق رانش زمین خسارت قابل توجهی ایجاد کند.

ماه ناپایدار و در حال کوچک شدن ما

زمین لرزه های ماه معمولاً در حدود صد مایلی سطح ماه رخ می دهد. در زمین، این می تواند منجر به یک زلزله نسبتا خفیف شود. اما از آنجایی که سطح ماه بسیار شکننده است، اثرات این “تلو تلو خوردن” بسیار بیشتر قابل توجه است. به گفته نیکلاس اشمر، یکی از نویسندگان مقاله و دانشیار زمین شناسی در دانشگاه مریلند، این بدان معنی است که زمین لرزه های کم عمق ماه می توانند سکونتگاه های انسان فرضی را در ماه ویران کنند.

او گفت: “شما می توانید سطح ماه را به صورت شن خشک و خرد شده و گرد و غبار تصور کنید.” اشمر توضیح داد: «برای میلیاردها سال، سطح توسط سیارک‌ها و دنباله‌دارها ضربه خورده است و قطعات زاویه‌ای حاصل از برخوردها دائماً به بیرون پرتاب می‌شوند. “در نتیجه، مواد سطحی که دوباره کار شده اند می توانند به اندازه میکرون تا تخته سنگ بزرگ باشند، اما همه آنها بسیار ضعیف استحکام یافته اند. رسوبات سست لرزش و رانش زمین را بسیار امکان پذیر می کند.

زمین لرزه ها بر هر قسمت از سطح ماه تأثیر می گذارد. تنش های فشاری جهانی سطح را تغییر می دهند و باعث شکاف و ترک می شوند. این صخره ها – شیب های تند و صخره ها – همه جا وجود دارند. در مقاله خود، تیم پیشنهاد می کند که بسیاری از آنها در نزدیکی کانون لرزه های زمین شناسی اخیر قرار دارند. و مناطقی که در آن رخ داده اند ممکن است هنوز فعال باشند. این شامل قطب جنوبی ماه نیز می شود.

خطرات برای آرتمیس

تیمی به رهبری واترز داده‌ها و تصاویر قطب جنوبی ماه را بررسی کردند و گسل‌های موجود در آن را به یک زلزله بزرگ ماه در دهه 1970 مرتبط کردند. این منطقه مملو از صخره هایی است که شواهد اصلی زمین لرزه های قمری هستند. در حالی که آنها به این نتیجه رسیدند که برخی از مناطق در این منطقه احتمالا به اندازه کافی برای ماموریت های آرتمیس امن هستند، برخی دیگر اینطور نیستند. مدل‌های رایانه‌ای این تیم نشان می‌دهد که خطرناک‌ترین مناطق در برابر رانش زمین ناشی از لرزش لرزه‌ای آسیب‌پذیر هستند. آنها به نقشه برداری از ماه و ردیابی زمین لرزه های آن برای شناسایی خطرناک ترین مناطق برای فرود فضانوردان آرتمیس ادامه می دهند.

این ماموریت می تواند تا پایان دهه انجام شود، زمانی که ناسا امیدوار است زیستگاه های بلندمدتی برای تحقیق و اکتشاف ایجاد کند. Schmer اشاره می کند که خطرات ایمنی ناشی از ضعیف ترین زمین لرزه ها را نمی توان اغراق کرد. اشمر گفت: “با نزدیک شدن به تاریخ پرتاب ماموریت آرتمیس، مهم است که فضانوردان، تجهیزات و زیرساخت های خود را تا حد امکان ایمن نگه داریم.” این کار به ما کمک می‌کند تا برای آنچه در ماه در انتظارمان است آماده شویم – چه سازه‌های مهندسی که بهتر می‌توانند در برابر فعالیت‌های لرزه‌ای ماه مقاومت کنند یا از مردم در برابر مناطق واقعا خطرناک محافظت کنند.

مأموریت های آرتمیس اساساً نشانگر بازگشت ناسا به اکتشافات انسانی در ماه است. ایده همکاری با شرکای تجاری و آژانس های بین المللی برای تحقق این امر است. گروهی از فضانوردان قمری یک کمپ پایه در آرتمیس ایجاد خواهند کرد و برای اتصال ماموریت به زمین به یک پورتال قمری تکیه خواهند کرد. در نهایت، آنچه در آنجا یاد می‌گیرند، اولین مأموریت‌های انسانی به مریخ را آگاه می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر

ماه در حال کوچک شدن است و باعث رانش زمین و بی ثباتی در قطب جنوبی ماه می شود.
زمین ساخت و لرزه خیزی منطقه قطب جنوب قمری
آرتمیس