پژوهشی به رهبری اسمیتسونیان پنج گونه جدید از جوجه تیغی های خز نرم را از آسیای جنوب شرقی نشان می دهد – Scientific Inquirer

مطالعه جدیدی که توسط دانشمندان اسمیتسونین انجام شد موزه ملی تاریخ طبیعی پنج گونه جدید از جوجه تیغی های خز نرم از آسیای جنوب شرقی شناسایی شد.

این مطالعه، منتشر شده در مجله جانورشناسی انجمن Linneanاز تجزیه و تحلیل DNA و خصوصیات فیزیکی برای توصیف دو گونه کاملاً جدید جوجه تیغی با خز نرم و ارتقاء سه زیرگونه به سطح گونه استفاده کرد.

دو گونه جدید، به نام هیلومیس وراکس و H. macaron، بومی اکوسیستم در خطر انقراض Leuser، یک جنگل بارانی استوایی در شمال سوماترا و ویتنام جنوبی هستند. نمونه‌های موزه‌ای که برای توصیف این دو گونه جدید حیاتی بودند، از مجموعه‌های تاریخ طبیعی اسمیتسونیان و آکادمی علوم طبیعی دانشگاه درکسل در فیلادلفیا، جایی که آنها به ترتیب 84 و 62 سال قبل از شناسایی در کشوها ماندند.

این مطالعه – یک همکاری بین‌المللی بین محققان دانشگاه سویا و ایستگاه بیولوژیکی دونا در اسپانیا، دانشگاه جورج میسون و باغ‌وحش ملی اسمیتسونیان و موسسه زیست‌شناسی حفاظتی در ایالات متحده، موزه تاریخ طبیعی لی کنگ چیان در سنگاپور، موزه طبیعی موزه تاریخ ژنو در سوئیس و دانشگاه مالایا در مالزی – نشان می‌دهد که حتی در گروه‌های حیوانی که به خوبی مطالعه شده‌اند مانند پستانداران، هنوز اکتشافاتی وجود دارد که در انتظار انجام شدن هستند و نشان می‌دهد وقتی تکنیک‌های مدرنی مانند تجزیه و تحلیل DNA به کار می‌رود چه چیزی ممکن است. مجموعه های موزه

جوجه تیغی با پز نرم یا ژیمنور پستانداران کوچکی هستند که از خانواده جوجه تیغی هستند، اما همانطور که از نام رایج آنها پیداست به جای خاردار، کرکدار هستند. مانند جوجه تیغی های خاردار، جوندگان نیستند و پوزه نوک تیز دارند. جوجه تیغی های خز نرم بدون خارهای پسرعموهای شناخته شده خود، کمی شبیه تلاقی موش و خوک دم کوتاه به نظر می رسند. آرلو هینکلی، نویسنده اصلی این مطالعه و محقق فوق دکتری مارگاریتا سالاس در موزه ملی تاریخ طبیعی و دانشگاه سویل. پنج گونه جدید متعلق به گروهی از جوجه تیغی های خز نرم هستند که ژیمنورهای کوچکتر نامیده می شوند.هیلومیس) که در آسیای جنوب شرقی زندگی می کنند و قبلا تصور می شد تنها دو گونه شناخته شده آنها را نشان می دهند.

هینکلی گفت: «ما فقط به لطف کارکنان موزه که این نمونه‌ها را برای چندین دهه سرپرستی کرده‌اند و کلکسیونرهای صحرایی اصلی آنها توانستیم این جوجه تیغی‌های جدید را شناسایی کنیم. با بکارگیری تکنیک‌های مدرن ژنومی، همانطور که سال‌ها پس از اولین جمع‌آوری این جوجه تیغی‌ها انجام دادیم، نسل بعدی می‌تواند حتی گونه‌های جدید بیشتری را شناسایی کند.»

هینکلی گفت این پستانداران کوچک در طول روز و شب فعال هستند و همه چیزخوار هستند و احتمالاً انواع حشرات و سایر بی مهرگان و همچنین مقداری میوه را در صورت بروز فرصت می خورند.

هینکلی گفت: «بر اساس سبک زندگی خویشاوندان نزدیک و مشاهدات میدانی، این جوجه تیغی‌ها احتمالاً در گودال‌ها لانه می‌سازند و در هنگام جستجوی غذا در میان ریشه‌های درختان، کنده‌های چوبی افتاده، سنگ‌ها، مناطق چمن‌زار، زیر درختان و بستر برگ‌ها پنهان می‌شوند.» اما از آنجایی که آنها بسیار ضعیف مطالعه شده اند، ما محدود به حدس و گمان در مورد جزئیات تاریخ طبیعی آنها هستیم.

هینکلی ابتدا شیفته گروه موسیقی دبیرستان شد هیلومیس در سال 2016 در طول دکترای خود، به ویژه پس از آزمایش آنها در بورنئو با نویسنده همکار میگل کاماچو سانچز. داده های ژنتیکی اولیه و مطالعات چند جمعیت شناخته شده از هیلومیس در آسیای جنوب شرقی به آنها پیشنهاد کرد که ممکن است گونه های بیشتری در این گروه از آنچه در حال حاضر شناخته شده است وجود داشته باشد. این امر هینکلی را بر آن داشت تا مجموعه‌های تاریخ طبیعی را برای یافتن نمونه‌های منسوب به این گروه جستجو کند که بسیاری از آنها فقط پوست و جمجمه‌های حفظ شده بودند.

وقتی هینکلی در سال 2022 تحقیقات خود را در اسمیتسونیان آغاز کرد، از مجموعه‌های موزه ملی تاریخ طبیعی برای پر کردن شکاف‌های جغرافیایی در نمونه‌هایی که قبلاً با استفاده از آنها بررسی کرده بود، استفاده کرد. ملیسا هاوکینزمتصدی پستانداران در موزه

در نهایت، هینکلی، هاوکینز و همکارانشان 232 نمونه فیزیکی و 85 نمونه بافت را برای تجزیه و تحلیل ژنتیکی از سراسر جهان جمع آوری کردند. هیلومیس گروهی از ترکیبی از مجموعه‌های میدانی خود هینکلی و هاوکینز، و همچنین نمونه‌های موزه مدرن و تاریخی از حداقل 14 مجموعه تاریخ طبیعی در آسیا، اروپا و ایالات متحده آمریکا.

سپس هینکلی و همکارانش فرآیند طولانی انجام آنالیز ژنتیکی بر روی 85 نمونه بافت را در آزمایشگاه و موزه باستانی DNA ایستگاه زیستی دوگنانا آغاز کردند. آزمایشگاه های زیست شناسی تحلیلی. آنها همچنین مشاهدات فیزیکی دقیق و اندازه گیری هایی را برای بررسی تفاوت در اندازه و شکل جمجمه، دندان ها و خز 232 نمونه جمع آوری کردند.

نتایج ژنتیکی هفت دودمان ژنتیکی مختلف را شناسایی کرد هیلومیسنشان می دهد که تعداد گونه های شناسایی شده در این گروه در شرف افزایش پنج گونه بود که بعداً توسط مشاهدات فیزیکی این تیم از نمونه ها تأیید شد.

هاوکینز می‌گوید: «ممکن است شنیدن این موضوع که هنوز پستانداران کشف‌نشده وجود دارند برای مردم تعجب‌آور باشد. “اما چیزهای زیادی وجود دارد که ما نمی دانیم – به ویژه حیوانات شبگرد کوچکتر که تشخیص آنها از یکدیگر دشوار است.”

H. macaronکه دارای خز قهوه ای تیره است و حدود 14 سانتی متر (5.5 اینچ) طول دارد، از کلمه ویتنامی برای خون آشام (Ma cà rồng) نامگذاری شده است زیرا نرهای این گونه دارای دندانهای دندان مانند هستند. هینکلی گفت که مطالعات میدانی بیشتری برای درک هدفی که دندان ها ممکن است انجام دهند مورد نیاز است، اما اندازه بزرگتر آنها در مردان نشان می دهد که ممکن است نقشی در انتخاب جنسی داشته باشند. نرها همچنین دارای نشانه‌های زنگ‌رنگ روی سینه هستند که هاوکینز می‌گوید ممکن است توسط غدد بویایی رنگی شوند.

H. vorax همچنین دارای خز قهوه ای تیره است اما کمی کوچکتر از H. macaron 12 سانتی متر (4.7 اینچ) طول؛ دمی کاملا سیاه، پوزه ای بسیار باریک دارد و فقط در دامنه های کوه لویزر در شمال سوماترا یافت می شود. هینکلی و هاوکینز نام لاتین این گونه را می دهند H. vorax پس از توصیف قابل توجه رفتار آن توسط فردریک اولمر، پستان شناس، که نمونه هایی را جمع آوری کرد که منجر به توصیف این گونه در طی یک سفر به سوماترا در سال 1939 شد. آنها جانورانی حریص بودند که اغلب قبل از رها کردن تله، کل طعمه را می بلعیدند. پوست ژامبون، نارگیل، گوشت و گردو خورده شد. یک ماهی زمینی قبل از اینکه در تله شویلر نزدیک طعمه شده با پوست ژامبون طعمه شده باشد، طعمه سر مرغ را در یک تله فولادی تا حدی بلعید.

سه گونه جدید باقی‌مانده قبلاً زیرگونه‌ای در نظر گرفته می‌شدند هیلومیس سویلوس، اما همگی واگرایی ژنتیکی و فیزیکی کافی را نشان دادند تا شایسته ارتقاء به گونه در نوع خود باشند. نام برده می شوند H.dorsalis، H. maxi و H. peguensis.

H.dorsalis از کوه‌های بورنئو شمالی سرچشمه می‌گیرد و دارای یک نوار تیره قابل مشاهده است که از بالای سر شروع می‌شود و پشت آن را قبل از محو شدن در وسط بدنش به دو نیم می‌کند. تقریباً به همان اندازه است H. macaron. H. maxi همچنین در انتهای بزرگتر گونه جدید جوجه تیغی با خز نرم در 14 سانتی متر (5.5 اینچ) قرار دارد. این گونه در مناطق کوهستانی شبه جزیره مالایی و در سوماترا یافت می شود. H. peguensis کوچکتر است و 13 سانتی متر (5.1 اینچ) است و در بسیاری از کشورهای سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی، به ویژه تایلند، لائوس و میانمار یافت می شود. هاوکینز گفت که رنگ خز آن کمی زردتر از سایر گونه های جدید است.

توصیف گونه های جدید درک علمی بشر از جهان طبیعی را گسترش می دهد و می تواند در ترویج حفاظت در زیستگاه های در معرض تهدید مانند اکوسیستم لوزر سوماترای شمالی.

هینکلی گفت: «این نوع تحقیقات می‌تواند به دولت‌ها و سازمان‌ها کمک کند تا انتخاب‌های سختی در مورد اولویت‌بندی بودجه حفاظتی برای به حداکثر رساندن تنوع زیستی داشته باشند.»

تصویر: کیتی سایرز، اسمیتسونیان.

برای خبرنامه Daily Dose ثبت نام کنید و بهترین اخبار علمی صبحگاهی را از سراسر وب دریافت کنید که مستقیماً به صندوق ورودی شما تحویل داده می شود؟ به آسانی صبح یکشنبه است.