چه چیزی باعث می شود یک ورزشکار استاد رکوردشکنی کند؟

رویدادهای دوومیدانی چیزی است که اکثر مردم در طول بازی‌های المپیک یا زمانی که فرزندانشان در آن شرکت می‌کنند آن را تماشا می‌کنند – کاری که جوانان می‌توانند انجام دهند و افراد مسن می‌توانند آن را تماشا کنند.

اما دو و میدانی همیشه به خود می بالد که یک ورزش برای همه است، و فرهنگ پر رونق ورزشکاران قدیمی تر (“استادها” و “سوپراستادها”) در مسابقات فقط استادکاران در زیر نمای جوانی مدفون شده است.

یکی از آنها Jeannie Groesz از Bend، Oregon، ایالات متحده است. ماه گذشته، او کاپیتان تیمی از زنان هفت‌سالگی بود تا در بخش 70+ در مسابقات دوومیدانی قهرمانی باشگاه‌های ایالات متحده آمریکا در سال 2023 قهرمان شود. او همچنین آنها را به مقام اول در سری مسابقات گرندپری مسترز، متشکل از 9 قهرمانی از این دست، از یک مایل تا، رساند. یک نیمه ماراتن او می‌گوید: «چیزی در مورد جک از همه معاملات وجود دارد. همه ما در حال پیر شدن هستیم، اما هنوز می توانیم رقابت کنیم.

و او از تنهای بسیار دور است. یکی دیگر از سوپراستادها، Jo Schoonbrodt از هلند، اخیراً رکورد جهانی ماراتن را برای افراد بالای 70 سال با زمان 2:54:19 به ثبت رساند – علامتی که اکثر دوندگان یک سوم سن او فقط می توانند رویای آن را داشته باشند. هموطن او، هانس اسمیتز 75 ساله، مایل را در ساعت 5:41.20 دوید.

آمبی بورفوت، که در سال 1968 در ماراتن بوستون برنده شد و هنوز در سن 77 سالگی می دود، می گوید: «اینطور نیست که ورزش بتواند از پیری جلوگیری کند، اما کاهش اجتناب ناپذیر را کاهش می دهد». مجله.)

پس راز این که این افراد نه تنها سریع‌تر از بسیاری از دوندگان جوان می‌دوند، بلکه به اندازه کافی تناسب اندام و سلامتی برای رقابت کردن دارند چیست؟

جسیکا پیاسکی، فیزیولوژیست ورزشی در دانشگاه ناتینگهام ترنت در بریتانیا، می‌گوید بخشی از این موضوع است. برای داشتن والدین مناسب. او می گوید: «قطعاً یک مؤلفه ژنتیکی وجود دارد.

اما کارهایی نیز وجود دارد که ورزشکاران مسن‌تر می‌توانند برای بهبود شانس خود برای ماندن نه تنها فعال، بلکه در رقابت نیز انجام دهند. اینها شامل توجه ویژه به تغذیه است – پیاسکی به مقدار زیادی پروتئین توصیه می کند – به علاوه ترکیبی متعادل از انواع مختلف ورزش، از جمله تمرینات قدرتی در باشگاه یا در خانه و ورزش های کم تاثیر مانند دوچرخه سواری یا شنا.

فکر خوب کمک می کند. پیاسکی می‌گوید: «افرادی که در دوران پیری موفق بوده‌اند احتمالاً بهتر با پیری سازگار هستند. این بدان معناست که متوجه شوند که آنها نمی توانند با آموزش به همان روشی که در جوانی انجام می دادند به سربازی ادامه دهند. او می گوید: «به جای دویدن شش روز در هفته، ممکن است متوجه شوند که شاید بهتر باشد چهار روز در هفته بدوند و دو روز دیگر به استخر یا دوچرخه بروند.

افرادی که در دوران پیری موفق شده اند، احتمالاً بهتر با پیری سازگار شده اند

جسیکا پیاسکی

ورزشکاران مسن تر نیز ممکن است استفاده از چرخه های تمرینی طولانی تر از هفت روزه سنتی را مفید بدانند، به خصوص اگر بازنشستگی به آنها اجازه آزمایش داده باشد. برفوت در وبلاگ خود نوشت: «این طولانی بدو، سالم بدو“به شما اجازه می دهد تا در چند تمرین کلیدی قرار بگیرید در حالی که زمان زیادی برای ریکاوری می دهد.”

انگیزه مناسب نیز مهم است. تیمی به رهبری پائولین انتین، فیزیولوژیست ورزشی در دانشگاه ماساچوست، دارتموث، 517 دونده در سنین مختلف را مورد بررسی قرار داد، به دنبال عواملی بودند که آنها را ادامه دادند. آنها دریافتند که عوامل بیرونی، مانند عضوی از یک تیم یا راضی کردن والدین یا مربی، برای دوندگان جوان‌تر اهمیت بیشتری دارد. ورزشکاران استاد به شدت توسط عوامل درونی مانند رقابت خود و چالش انگیزه داشتند.

بس ون هورن، دانشمند ورزش در دانشگاه ماستریخت در هلند، می‌افزاید: داشتن انگیزه کافی برای تمرین مداوم یکی از رازهای بزرگ دوندگان فوق‌العاده موفق است. “[Schoonbrodt] ون هورن می‌گوید: در تمام سالی که به رکورد جهانی‌اش می‌رسد، هر روز تمرین کرده است. “[Smeets] او 25 سال است که بیش از یک هفته تمرین را از دست نداده است. به نظر می رسد بیشتر این تمرینات، به خصوص در مورد شونبرودت، بسیار آهسته و آسان بوده است، احتمالاً به همین دلیل است که او مجبور نبوده تنظیماتی را انجام دهد که پیاسکی فکر می کند برای اکثر دوندگان مسن تر لازم است.

ورزشکاران جوان اغلب پس از مقدار قابل توجهی از تمرینات از دست رفته یا به دلیل نداشتن انگیزه، آسیب دیدگی یا زایمان بازمی گردند.

اما حتی برای آنها، ون هورن می گوید، تنها یک هفته استراحت به 2-3 هفته برای بهبودی کامل نیاز دارد. برای ورزشکاران مسن‌تر، این امر تا حدودی به این دلیل بزرگ‌تر می‌شود که تمایل دارند تناسب اندام خود را خیلی سریع‌تر از دست بدهند، اما همچنین به این دلیل که بازیابی آن‌ها دشوارتر است.

ون هورن می‌گوید: «اگر می‌خواهید در سنین بالا به عملکرد عالی برسید، باید مطمئن شوید که زیاد به خودتان آسیب نرسانید، زیرا توده عضلانی را از دست خواهید داد و عملکرد را کاهش خواهید داد.»

از دست دادن توده عضلانی یک نگرانی حیاتی برای ورزشکاران استاد است زیرا تقریباً در سن 30 سالگی همه ما شروع به از دست دادن حجم عضلانی با سرعت سریع می کنیم. 3 تا 8 درصد در هر دهه. پس از 60 سال، این روند در حال تسریع است.

حتی ممکن است انواع خاصی از فیبرهای عضلانی را به طور کامل از دست بدهید – به ویژه آنهایی که مسئول سرعت، قدرت و قدرت انفجاری هستند. این به این دلیل است که هر فیبر عضلانی به عصبی متصل است که به آن می گوید چه زمانی باید فعال شود. اگر تارهای در نظر گرفته شده برای قدرت و قدرت هرگز سیگنال شلیک دریافت نکنند، عصب همراه با فیبر عضلانی متصل به آن دچار آتروفی می شود. ون هورن می‌گوید: «این یکی از دلایلی است که باعث می‌شود عملکرد اسپرینت در سنین 20 تا 25 سالگی به اوج خود برسد.

باید مطمئن شوید که زیاد به خودتان آسیب نرسانید.

باس ون هورن

بخشی از این فرآیند پیامد اجتناب‌ناپذیر پیری است، اما ممکن است اعصابی که به فیبرهای عضلانی همسایه خدمت می‌کنند، قبل از اینکه خیلی دیر شود، وارد تارهای عضلانی بریده شده «و نجات» شوند و در نتیجه روند زوال را کاهش دهند. “ما تماس می گیریم [it] پیاسکی می‌گوید بازسازی واحد حرکتی، و اضافه می‌کند که این یکی از دلایلی است که حفظ ثبات در تمرینات و اجتناب از آسیب‌دیدگی بسیار مهم است.

در همین حال، ون هورن از این واقعیت استفاده می کند که اسمیت و شونبرود هر دو در نزدیکی زندگی می کنند تا آنها را به آزمایشگاه خود دعوت کند تا بهتر بفهمد که بدن آنها چگونه تیک می زند. یکی از تست ها او یک آزمایش VO2max انجام داد که در آن آنها را با سرعت های تدریجی بالاتر روی تردمیل در حالی که میزان مصرف اکسیژن را اندازه گیری می کرد، اجرا کرد.

حداکثر 50.5 میلی لیتر اکسیژن به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در دقیقه، واحدهایی که VO2max در آن اندازه گیری می شود. ون هورن می گوید: «این بالاترین رکوردی است که تاکنون در این سن ثبت شده است.

اسمیتز همچنین دارای یک “ذخیره سرعت بی هوازی” غیرمعمول بالا بود: اصطلاحی جذاب برای تفاوت بین حداکثر سرعت هوازی او و سریعترین سرعتی که می توانست به دست آورد. Schoonbrodt، دونده ماراتن، همچنین VO2max بالایی نسبت به سن خود داشت، البته نه به اندازه Smeets. او به دلیل «اقتصاد دویدن» خود متمایز بود، معیاری که نشان می‌دهد چقدر انرژی با سرعت معین خرج می‌کند و یک ویژگی بسیار مفید برای یک دونده ماراتن.

جالب اینجاست که هر دوی آنها مسابقه را نسبتاً دیر شروع کردند: شونبرودت در 36 سالگی شروع به دویدن کرد. Smeets از 50 سالگی شروع شد. گروز با همین الگو مطابقت دارد و تا زمانی که در 30 سالگی بود، ورزشی را که می‌تواند او را عالی کند، کشف نکرد.

ون هورن می‌گوید این مهم است، زیرا ورزشکارانی مانند اسمیتز، شونبرود و گروس اگر استعداد خود را در سنین پایین‌تری کشف می‌کردند، به راحتی می‌توانستند حرفه‌ای نخبه باشند. اما ممکن است باعث شده باشد که آنها در نوجوانی، بیست و سی سالگی بدن خود را تا حد زیادی شکست دهند و امروز قادر به رقابت نباشند.

البته، هیچ دلیل علمی برای این وجود ندارد – فقط داستان های حکایتی مانند داستان های Smeets، Schoonbrodt و Groesz. اما در کنار اجتناب از آسیب، تغذیه صحیح و داشتن ژن‌هایی برای تسلیم نشدن در برابر آرتریت اولیه، به نظر می‌رسد این راز دیگری برای موفقیت در سطح بالا در سنی است که اکثر مردم حتی به دویدن فکر نمی‌کنند، نه ما صحبت می‌کنیم. رقابت.