استشمام اشک زنانه باعث می شود که نرها کمتر پرخاشگر شوند

از جانب راشل نویر

وقتی شخصی شروع به گریه می کند، افراد دیگر اغلب احساس همدردی و نگرانی می کنند. اما دلایل بیولوژیکی اشک ریختن ممکن است فراتر از القای احساس شفقت باشد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که اشک‌ها خود به‌عنوان یک صلح‌ساز شیمیایی بین مردان و زنان عمل می‌کنند.

اشک‌های ماده باعث کاهش پرخاشگری در مردانی می‌شود که به اندازه‌ای نزدیک هستند که می‌توانند نفس پرده را بگیرند. با توجه به یافته ها منتشر شده در زیست شناسی PLOS و توسط مطالعات رفتار انسان، تصویربرداری از مغز، و زیست شناسی مولکولی تایید شده است. محققان حدس می زنند که اشک افراد غیر از زنان ممکن است اثر مشابهی داشته باشد، اما این هنوز باید آزمایش شود.

شانی آگرون، یکی از نویسندگان این مطالعه که او برای دکترای خود در نوروبیولوژی در مؤسسه علوم ویزمن انجام داد، می‌گوید: مقاله جدید نشان می‌دهد که دلیل اصلی اشک‌های عاطفی زنان «انتقال یک سیگنال شیمیایی است که پرخاشگری را کاهش می‌دهد». اسرائيل. (آگرون از آن زمان فارغ التحصیل شده است.) “ما معتقدیم که این یک مکانیسم رایج در بسیاری از پستانداران است.”

نوام سوبل، نویسنده ارشد، عصب‌بیولوژیست در موسسه علوم ویزمن که به عنوان مشاور آگرون خدمت می‌کرد، می‌گوید تولید اشک مدت‌ها به عنوان یک رفتار منحصر به فرد انسانی در نظر گرفته می‌شد، اما این یک تصور اشتباه است. برای مثال سگ ها اشک می ریزند هنگامی که پس از یک دوره جدایی با صاحبان خود متحد می شوند. اشک بچه موش حاوی نشانه های مولکولی است که باعث می شود موش های ماده پیشرفت های نر را رد کنند، در حالی که فرومون ها وارد می شوند اشک موش ماده نرها را تشویق کنید که از جنگیدن با یکدیگر دست بردارند و در عوض با ماده جفت گیری کنند. زیردستان موش مولعلاوه بر این، آن‌ها تا آنجا پیش می‌روند که با اشک‌های خود خود را می‌پوشانند تا از نظر شیمیایی تهاجم را از اعضای غالب گروه خود منحرف کنند.

انسان مانند سایر پستانداران اطلاعات را با بوی بدن منتقل می کند. اما واضح نبود که اشک بر رفتار انسان اثر بویایی داشته باشد زیرا مردم نمی توانند آنها را بو کنند. علاوه بر این، در حالی که بیشتر پستانداران دارای اندام بویایی دومی هستند که مسئول تشخیص فرومون ها است، در انسان این اندام ابتدایی تصور می شود.

اولین شواهد مبنی بر اینکه اشک می تواند بر رفتار انسان تأثیر شیمیایی بگذارد در سال 2011 بود، زمانی که سوبل و همکارانش مطالعه ای را منتشر کرد علوم پایه نشان می دهد که اشک های زنانه باعث کاهش سطح تستوسترون و تحریک جنسی در مردان می شود. این کار قبلی بیشتر از آن که به آن پاسخ داد، سؤالات را ایجاد کرد. سال‌ها تلاش برای پیگیری دقیق‌تر انجام شد، تا حدی به دلیل دشواری جمع‌آوری اشک از اهداکنندگان. محققان برای استفاده از هر شرکت کننده آزمایشی حداقل به یک میلی لیتر اشک نیاز داشتند که زیاد سوبل می گوید از اشک. آگرون اضافه می‌کند که استفاده از پیاز یا سایر محرک‌ها برای آب انداختن چشم‌های کسی یک گزینه نیست، زیرا “این اشک‌ها نوع کاملاً متفاوتی هستند.”

برای جمع آوری اشک های استفاده شده در مطالعه جدید، تیم برای داوطلبانی که به راحتی گریه می کنند تماس گرفت. فقط چند مرد حاضر شدند و هیچ‌کدام نتوانستند اشک کافی برای واجد شرایط شدن تولید کنند. از حدود 100 زنی که داوطلب شدند، تنها شش نفر توانستند اشک کافی برای جمع آوری اشک تهیه کنند. آگرون می‌گوید، شرکت‌کنندگان می‌توانستند از هر وسیله‌ای که می‌خواستند برای ایجاد اشک استفاده کنند – از گوش دادن به موسیقی غمگین گرفته تا خواندن یک نامه غمگین – اما اکثر آنها به “کتابخانه فیلم‌های غمگین” گسترده آزمایشگاه روی آوردند. علاوه بر اشک، محققان قطره‌هایی از نمک را نیز جمع‌آوری کردند که روی صورت زنان می‌ریخت تا در آزمایش‌های کنترلی از آن استفاده کنند.

سپس محققان داده‌هایی را از 25 مرد داوطلب که یک بازی آزمایشگاهی که اغلب در تحقیقات پرخاشگری استفاده می‌شود، جمع‌آوری کردند. در طول بازی رقابتی، شرکت کنندگان به این باور رسیدند که حریف آنها شخص دیگری است. اما در واقع یک الگوریتم کامپیوتری بود. گاهی اوقات حریف از شرکت‌کنندگان پول می‌دزدد، که پس از آن می‌توانستند تلافی کنند، بدون هیچ سود پولی برای خود، یا اجازه می‌دادند که حریف فرار کند اما همچنان پول بیشتری برای خود جمع‌آوری کند. محققان پرخاشگری را بر تعداد دفعاتی که شرکت‌کننده برای انتقام انتخاب کرد تقسیم بر تعداد دفعاتی که برانگیختند محاسبه کردند. این تیم همچنین این آزمایش را در گروه دوم 26 داوطلب مرد که این بازی را در حالی که در یک اسکنر MRI انجام می‌دادند، تکرار کردند و اجازه می‌داد تا اطلاعات مربوط به فعالیت مغز آنها جمع‌آوری شود.

همه شرکت‌کنندگان این بازی را دو بار بازی کردند و قبل از هر جلسه از آنها خواسته شد تا از یک “شیشه بو” استنشاق کنند که به آنها گفته شد حاوی “بوی‌های مختلفی است” اما در واقع حاوی اشک یا نمک است. محققان دریافتند که وقتی مردان اشک‌های زنان را استشمام می‌کنند، تقریباً 44 درصد کمتر از زمانی که محلول نمک را استشمام می‌کنند، در بازی تهاجمی کمتری نشان می‌دهند. کاهش رفتاری در پرخاشگری نیز با تغییرات عصبی همراه بود. محققان خاطرنشان کردند که بو کشیدن مغز مردان پس از جدایی، فعالیت کمتری را در قشر جلوی مغز و جزیره قدامی چپ نشان داد، مناطقی که با پرخاشگری و تصمیم گیری مرتبط هستند. ارتباط بین اینسولای قدامی و آمیگدال، ناحیه ای که مسئول پردازش عاطفی و همچنین بخشی از شبکه بویایی است، نیز افزایش یافت.

این تیم با همکاری همکارانش در دانشگاه دوک، از روش‌های زیست‌شناسی مولکولی برای آزمایش اثرات اشک و سالین بر روی ۶۲ گیرنده بویایی انسان در یک ظرف آزمایشگاهی استفاده کردند. آن ها چهار گیرنده را شناسایی کردند که به اشک پاسخ می دادند اما به نمک پاسخ نمی دادند. آگرون می گوید: این یافته به پاسخ به یک “سوال اساسی” در مورد چگونگی پردازش سیگنال های فرمون مانند در انسان کمک می کند.

آگرون، سوبل و همکارانشان اکنون علاقه مند به انجام آزمایش های آینده هستند تا تأثیر اشک زنان را بر زنان دیگر و اشک نوزادان را بر بزرگسالان آزمایش کنند. سوبل پیشنهاد می‌کند که اشک‌های نوزاد به‌ویژه احتمالاً تأثیری بر کاهش پرخاشگری در بزرگسالان دارد. او می گوید: «بچه ها نمی توانند با شما به زبان ارتباط برقرار کنند. اما ممکن است تکامل این ابزار را برای کاهش پرخاشگری در اختیار نوزادان قرار داده باشد.

آگرون اضافه می کند که این واقعیت که افراد همچنان می توانند تا بزرگسالی اشک تولید کنند، نشان می دهد که گریه کردن احتمالاً «رفتاری است که در طول زندگی به ما خدمت می کند».