چرا تصمیم برای از دست دادن و آسیب رساندن به COP28 تاریخی است
دقایقی پس از تصویب توافقنامه پاریس در جلسه عمومی پایانی COP21. عکس: ملودی براون
از منظر یک خارجی، مذاکرات جهانی آب و هوا، که به عنوان COP شناخته می شود، می تواند شبیه یک سیرک باشد. با افزایش تعداد نمایندگان سوخت فسیلی، دیدن پیشرفت کار دشواری است. با این حال، قبل از اینکه قضاوت کنید، مهم است که دامنه کامل کارهای قابل مشاهده و کمتر قابل مشاهده را که در کنفرانس انجام می شود، درک کنید. حجم عظیمی از کار صرف تلاش برای دستیابی به نتایج عادلانه تر، جاه طلبانه، عادلانه، فراگیر و مبتنی بر علم برای حمایت از آسیب پذیرترین جمعیت می شود. بخشی از این اعتبار به کار بی وقفه فعالان، دانشمندان، پزشکان، محققان، مردم بومی، جوانان و غیره می رسد که شایسته توجه بسیار بیشتر از طرفداران سوخت های فسیلی هستند.
چه نمونه ای بهتر از COP28 تاریخی ضرر و زیان تصمیم برای نشان دادن اهمیت و محدودیت های کنفرانس سالانه؟
اصطلاح ضرر و زیان (L&D) به تأثیرات آب و هوایی اطلاق می‌شود که از آنچه جوامع در جنوب جهانی در دهه‌های آینده می‌توانند با آن سازگار شوند، بیشتر است. کشورهای در حال توسعه، با حمایت بسیاری از سازمان های جامعه مدنی، بیش از 30 سال است که بر به رسمیت شناختن L&D و ایجاد مکانیزم حمایتی فشار آورده اند، بر این اساس که کشورهایی که کمترین سهم را در انتشار گازهای گلخانه ای جهانی داشته اند، با مشکلاتی روبرو هستند. بیشترین تأثیرات آب و هوایی را دارد، در حالی که انتشارات تاریخی به سرمایه گذاری و بهره مندی از صنعت سوخت فسیلی ادامه می دهند. کشورهای صنعتی، به‌ویژه ایالات متحده، از نظر تاریخی L&D را عقب انداخته‌اند، زیرا می‌ترسند که در را به روی دعاوی بی‌پایان و غرامت‌های مالی باز کند.
اولین پیروزی برای کشورهای در حال توسعه گنجاندن ضرر و زیان به عنوان یک ماده جداگانه در توافقنامه پاریس بود – البته با اخطارهایی که توسط ایالات متحده در ساعات پایانی COP21 اعمال شد و غرامت یا مسئولیت را از بحث مستثنی کرد. پیروزی دوم در COP27 زمانی به دست آمد که همه کشورها موافقت کردند صندوقی اختصاص داده شده برای مقابله با L&D ایجاد کنند، البته بدون توافق در مورد نحوه عملکرد صندوق. متعاقباً یک کمیته انتقالی تشکیل شد تا توصیه هایی در مورد اینکه منابع مالی باید از کجا تامین شود، چه کسانی به آنها دسترسی دارند و کدام سازمان باید میزبان بودجه باشد، تشکیل شد. سومین پیروزی، در اولین روز COP28، تصویب این توصیه‌ها و به دنبال آن تعهدات مالی چندین کشور به مبلغ 700 میلیون دلار تاکنون بود.
یک پیروزی تاریخی، اگرچه نگرانی های جدی همچنان وجود دارد
پیروزی در اولین روز COP28 گامی نمادین به سوی عدالت اقلیمی است. اما بسیاری از سوالات بسیار بحث برانگیز باقی مانده است.
نخست، کشورهای توسعه یافته علیرغم نگرانی های جدی جنوب جهانی و جامعه مدنی، بانک جهانی را به عنوان سازمان موقت برای مدیریت وجوه انتخاب کردند.
علاوه بر این، نحوه تامین مالی یا تکمیل این صندوق مشخص نیست. تعهد فعلی 700 میلیون دلاری بسیار کمتر از نیاز برآورد شده 400 میلیارد دلار در سال است. بودجه برای کاهش و انطباق که مدتها توسط شمال جهانی به جنوب جهانی وعده داده شده بود – که تا سال 2020 به 100 میلیارد دلار در سال برسد – هرگز به طور کامل محقق نشد. مطابق با ابتکار سیاست آب و هوا90 درصد از وجوه پرداخت شده در سال 2022 فقط با هدف کاهش و عمدتاً به عنوان وام با نرخ بازار یا ابزار تأمین مالی بدهی است.
تأمین مالی خسارات و خسارت باید جدید و اضافی باشد (به عبارت دیگر، از کاهش، انطباق یا کمک های توسعه ناشی نمی شود یا دوبار محاسبه نمی شود)، قابل پیش بینی (برای حمایت از برنامه ریزی مؤثر) و کافی باشد. باید برای همه کشورهای در حال توسعه قابل دسترسی باشد و دسترسی به حاشیه‌نشین‌ترین و آسیب‌پذیرترین گروه‌ها را در اولویت قرار دهد. کشورهای در حال توسعه خواستار الزام انتشارکنندگان تاریخی هستند که به جای انگیزه های صرف، به صندوق کمک کنند و متناسب با نقش آنها در بحران آب و هوا، مکانیسم های اضافی مانند هزینه های هوایی و دریایی و مالیات صنعت سوخت های فسیلی را اتخاذ کنند. . یک مطالعه اخیر تخمین می‌زند که دولت‌های اروپایی در سال 2022، 34.2 میلیارد یورو از مالیات‌های ضعیف هوانوردی را از دست دادند، در حالی که پنج شرکت بزرگ نفتی (TotalEnergies، ExxonMobil، Chevron، BP و Shell) 153.5 میلیارد دلار سود کسب کرد همان سال. آنها نیز باید پاسخگو باشند. بار مالی باید بر دوش آلاینده های ثروتمند باشد نه مردم عادی.
در حالی که صندوق به طور رسمی راه اندازی شده است، بسیار مهم است که اطمینان حاصل شود که این موضوعات به اندازه کافی در سایر موارد مهم دستور کار COP، به ویژه مربوط به امور مالی، فناوری و اجرا، منعکس شده است.
برای کسانی که می گویند در COP هیچ اتفاقی نمی افتد
در نهایت، فرآیند COP بر اجماع متکی است و تنها می تواند تا جاه طلبی دولت های شرکت کننده در آن پیش برود. این مورد از ابتدا بوده است: کیوتو از نظر قانونی بیش از حد الزام آور بود که نمی توانست به اندازه کافی کشورها را بپذیرد. کپنهاگ خیلی ضعیف بود. پاریس نتیجه دو دهه مذاکره با مصالحه های اجتناب ناپذیر است. COP بسیار عالی نیست، اما با گرد هم آوردن هر کشوری یک بار در سال و فشار برای جاه طلبی و مسئولیت پذیری بیشتر در سیاست، سرمایه گذاری و اجرای در سطح ملی – که قطعا بهتر از هیچ است، شرایط را در دستور کار جهانی نگه می دارد. به خصوص؟) با دولت هایی که به وضوح در برابر این چالش نیستند.
COP همچنین بزرگترین بستر را برای تشکیل و سازماندهی جامعه آب و هوا و فرصتی برای تقویت صداهای به حاشیه رانده شده فراهم می کند. اگرچه قدرت ائتلاف ها است به طور گسترده مستند نشده است، فشار و حمایت مداوم از سوی جامعه مدنی و جنوب جهانی طی سال‌ها منجر به پیشرفت‌های (ناکافی اما) قابل توجه در زمینه‌هایی مانند گنجاندن جوانان، پاسخگویی جنسیتی، حقوق بشر، جوامع محلی، راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت و به طور کلی‌تر برابری و عدالت آب و هوایی شده است. .
آنها مستقیماً جهت تحقیقات، پروژه‌ها، سیاست‌هایی را که در سراسر جهان با تأثیرات مستقیم و ملموس‌تر روی زمین توسعه و اجرا می‌شوند، اطلاع‌رسانی می‌کنند.
فرآیند COP یک چارچوب ارائه می دهد، نه یک گلوله جادویی. کافی نیست، بلکه لازم است، زیرا مقابله با بحران به هر آنچه که داریم نیاز دارد.
پس نوشته
اعتبار: موسسه تحقیقات بین المللی اقلیم و جامعه
صندوق L&D وجود خود را تا حدی مدیون کار خستگی ناپذیر و حمایت از آن است سلمول حوک، یکی از مدافعان سرسخت L&D و جوامع آسیب پذیر آب و هوا، که به طور غیر منتظره در 27 اکتبر درگذشت. Huq به هیئت‌هایی از جنوب جهانی مشاوره داد، رهبران شمال جهانی را به چالش کشید و نسلی از کارشناسان و مدافعان عدالت آب و هوا را آموزش داد. COP حیاط خلوت او بود و هرگز بدون او مثل سابق نخواهد بود. باشد که او در قدرت بماند.
