مؤسسه تحقیقات بیومدیکال وایتهد از مدیر مؤسس خود، دیوید بالتیمور، استاد سابق مؤسسه MIT و برنده جایزه نوبل که در 6 سپتامبر در سن 87 سالگی درگذشت، با مهربانی یاد می کند.
با اکتشاف پس از کشف، بالتیمور ویژگی های کلیدی زیست شناسی را با پیامدهای مستقیم برای سلامت انسان آشکار کرده است. کار او در MIT سهمی از جایزه نوبل 1975 در فیزیولوژی یا پزشکی (با هاوارد تمین و رناتو دولبکو) برای کشف رونوشت معکوس و شناسایی رتروویروس‌هایی که از RNA برای سنتز DNA ویروسی استفاده می‌کنند، به ارمغان آورد.
پس از دریافت جایزه، بالتیمور تمرکز آزمایشگاه خود را به دنبال ترکیبی از ایمونولوژی و ویروس شناسی تغییر داد. از جمله مهم‌ترین اکتشافات بعدی این آزمایشگاه، شناسایی یک جفت پروتئین بود که نقش اساسی در اجازه دادن به سیستم ایمنی برای ساخت آنتی‌بادی برای مولکول‌های مختلف و همچنین تحقیق در مورد اینکه چگونه ویروس‌های خاص می‌توانند باعث تبدیل سلولی و سرطان شوند، بازی می‌کنند. کار از آزمایشگاه بالتیمور همچنین به توسعه داروی مهم سرطان Gleevec کمک کرد، اولین مولکول کوچکی که یک انکوپروتئین درون سلولی را هدف قرار می دهد.
در سال 1982، بالتیمور با نیکوکار Edwin S. “Jack” Whitehead برای ایجاد و راه اندازی موسسه Whitehead شریک شد و سپس تا سال 1990 به عنوان مدیر موسس آن خدمت کرد. در طی یک دهه از تاسیس، موسسه Whitehead تحت رهبری بالتیمور به عنوان برترین موسسه تحقیقاتی جهان در زیست شناسی مولکولی و ژنتیک معرفی شد.
فیلیپ شارپ، پروفسور بازنشسته موسسه MIT، عضو سابق هیئت مدیره وایت هد و یکی دیگر از برندگان جایزه نوبل، گفت: «بیش از 40 سال بعد، مؤسسه وایت هد همچنان در حال پیشرفت است و هنوز هم توسط دیدگاه استراتژیک بیان شده توسط دیوید بالتیمور و جک وایتهد هدایت می شود. از میان تمام کمک‌های بی‌شماری و قابل توجه دیوید به علم، نقش او در ساختن اولین موسسه تحقیقاتی مستقل زیست‌پزشکی وابسته به MIT و هدایت آن به سوی موفقیت‌های خارق‌العاده ممکن است گسترده‌ترین و طولانی‌ترین تأثیر را داشته باشد.»
روث لمان، مدیر و رئیس مؤسسه وایتهد و استاد زیست‌شناسی در MIT، می‌گوید: “من مانند بسیاری دیگر، حرفه‌ام را مدیون دیوید بالتیمور هستم. او در سال 1988 من را به عنوان عضو هیئت علمی مؤسسه وایتهد و MIT منصوب کرد، و ریسک یک دانشجوی دکترای اثبات‌نشده و تازه‌کار از آلمان را به جان خرید. و تسهیل همکاری آنها به طوری که کل بیشتر از مجموع اجزای آن باشد.
به عنوان بخشی از مأموریت مؤسسه وایت هد برای پرورش نسل بعدی رهبران علمی، بالتیمور برنامه یاران وایت هد را تأسیس کرد که به دانشجویان دکتری و فوق دکتری اخیر بسیار با استعداد این فرصت را می‌دهد که به جای داشتن پست‌های سنتی پسا دکترا، آزمایشگاه‌های خود را راه‌اندازی کنند. این برنامه با موفقیت بزرگی همراه بوده است و همکاران سابق همچنان به عنوان رهبران در تحقیقات، آموزش و صنعت به برتری خود ادامه می دهند.
دیوید پیج، پروفسور زیست شناسی در MIT، عضو مؤسسه وایتهد و مدیر سابق که اولین همکار وایتهد بود، به یاد می آورد: “دیوید هم دانشمندی شگفت انگیز و هم رهبر بی نظیری از دانشمندان مشتاق بود. راه اندازی برنامه یاران وایت هد منعکس کننده دستور العمل او برای موفقیت نهادی است: جمع آوری منابع برای قادر ساختن به دانشمندان جوان بالقوه برای تحقق بخشیدن به رویاها، و تاثیرگذاری مجدد به دانشمندان جوان برای تحقق بخشیدن به آنها. بی سر و صدا راهنمایی و حمایت کنید بدون اینکه برای موفقیت های دیگران اعتباری قائل شوید – در حالی که با همکاران جوان تر به عنوان یکسان رفتار کنید، این یک استراتژی زیبا است که دیوید آن را به خوبی طراحی و اجرا کرده است.
سالی کورنبلوت، رئیس MIT و یکی از اعضای هیئت مدیره مؤسسه Whitehead، گفت: “دیوید برای بسیاری از افراد یک قهرمان علمی بود. او یکی از آن افراد برجسته ای بود که توانست پیشرفت های علمی درخشانی داشته باشد و مؤسسات بزرگ را با دقت و لطف فوق العاده رهبری کند. او برای کل جامعه علمی تنگ خواهد شد.”
سوزان وایتهد، عضو هیئت مدیره و دختر جک وایتهد، گفت: “دیوید یک غول خردمند بود. او باهوش بود. او یک رهبر بسیار مؤثر و با اخلاق و مؤسسه ساز بود که بر نسل های دانشمندان و مؤسسات پیشرو تأثیر گذاشت و الهام گرفت.”
جرالد آر. فینک، مارگارت و هرمان سوکول، پروفسور بازنشسته در MIT، که از بالتیمور توسط دانشگاه کرنل به عنوان یکی از چهار بنیانگذار مؤسسه وایت هد استخدام شد و در سال 1990 جانشین او شد، خاطرنشان می کند: “دیوید قهرمان و دوست من شد. او به بالاترین آرمان های علمی پایبند بود و الهام بخش اعتماد به نفس و تبلیغ اطرافش بود.”
