انسان شناسان مدت هاست بحث کرده اند که آیا جوامع بشری از زمان به قدرت رسیدن نخستین دولت ها در هزاران سال پیش، کم و بیش خشن شده اند. تا همین اواخر، دیدگاه‌ها در مورد این موضوع تقریباً به دو دسته تقسیم می‌شد: «کبوترها» که تمدن‌های پیش کلاسیک را تا سپیده‌دم کشاورزی تا حد زیادی هماهنگ می‌دانستند، و «شاهین‌ها» که سکونت‌گاه‌های اولیه را مکان‌هایی بی‌رحمانه و جنگ‌جو می‌دانستند که به صلح‌آمیز تبدیل شدند. بعد از اینکه مردم کشاورزی تعاونی را شروع کردند.
اعتبار استدلال های یک طرف یا طرف دیگر به دلیل فقدان شواهد محکم در هر دو مورد همیشه مشکوک بوده است. یک مطالعه جدید تلاش می کند به این سوال پاسخ دهد، اما یافته های آن نشان می دهد که طبقه بندی کبوتر خالص در مقابل شاهین بیش از حد ساده است. میزان خشونت موجود در هر جامعه ممکن است از یک مسیر خطی پیروی نکند که پیوسته در جهت بالا یا پایین حرکت می کند.
در عوض، به نظر می‌رسد دوره‌های خشونت شروع شده و بعداً به طور مکرر در مناطق مختلف فروکش کرده است. عوامل بی شماربر اساس مطالعه منتشر شده در طبیعت رفتار انسان. نویسندگان دوره ای از تاریخ خاورمیانه را بین 12000 تا 400 قبل از میلاد بررسی می کنند. و از بقایای اسکلت بیش از 3500 نفر استخراج می شود. این دانشمند دریافت که شواهد خشونت بین فردی – عمدتاً به شکل ضربه به سر – به طور قابل توجهی در زمان تحولات اجتماعی-اقتصادی و تغییر آب و هوا افزایش می یابد.
لیندا فیبیگر، باستان‌شناس زیستی در دانشگاه ادینبورگ، که مستقیماً در این مطالعه شرکت نداشت، اما به بررسی مقاله کمک کرد، می‌گوید: دیدن چنین مجموعه داده‌ای بزرگ از منطقه‌ای که در آن این بررسی‌های مقیاس بزرگ را نداشته‌ایم بسیار عالی است. .
خشونت بین فردی – که به عنوان قتل، حمله، بردگی، شکنجه و سایر اشکال خشونت فیزیکی تعریف می شود – هزاران سال است که بشریت را درگیر کرده است. اما از نظر تاریخی، سنجش دقیق خشونت در تمدن های باستانی برای محققان دشوار بوده است – به ویژه در جوامع ماقبل تاریخ که هیچ گزارش مکتوبی از درگیری وجود ندارد. نویسندگان مطالعه جدید به جای تکیه بر اسناد تاریخی، مستقیماً به اسکلت‌های موجود در ترکیه، ایران، عراق، سوریه، لبنان، اسرائیل و اردن کنونی نگاه کردند.
جاکومو بناتی، مورخ اقتصادی میان رشته ای در دانشگاه بارسلونا و یکی از نویسندگان این مطالعه می گوید: «باستان شناسی در واقع ابزار بسیار قدرتمندی برای تشخیص این نوع چیزها است. به طور خاص، او و تیمش به دنبال بقایایی بودند که جمجمه‌شان شواهدی از ضربه‌های ناشی از نیروی بلانت در طول زندگی فرد داشت.
بناتی می‌گوید که تیم بر روی جمجمه‌هایی که آسیب دیده بودند تمرکز کردند.خط کلاهخطی خیالی در سرتاسر پیشانی که مردم شناسان اغلب برای تشخیص ضربه عمدی از تصادف استفاده می کنند. فیبیگر می گوید: «دلیل خوبی برای آن وجود دارد. آسیب های ناشی از سقوط معمولاً در اطراف چشم ها، بینی و ابروها اتفاق می افتد، در حالی که بالای سر “همیشه هدف برخوردهای خشونت آمیز بوده است.”
محققان همچنین سایر قسمت‌های اسکلت‌ها را از نظر نشانه‌هایی از آسیب‌های ناشی از سلاح، مانند زخم‌های چاقو یا شکستگی دست در اثر دفاع شخصی، بررسی کردند. با این حال، تیم کمتر بر این الگوهای تروما تکیه کردند زیرا تشخیص آنها از زخم های تصادفی دشوارتر است. نتایج نشان می دهد که خشونت در خاور نزدیک باستان در دوره ای به نام کالکولیتیک بین 6500 تا 5300 سال پیش به اوج خود رسیده است. سپس در طول قرون برنز اولیه و میانه، زمانی که دولت ها توانایی خود را برای کنترل اقدامات تهاجمی تثبیت کردند، مستقر شد، اما در آغاز عصر آهن، کمی بیش از 3000 سال پیش، دوباره افزایش یافت.
دوره کالکولیتیک نشان دهنده یک زمان انتقالی در تاریخ منطقه است. سکونتگاه های پراکنده اولیه رشد کردند و شروع به شکل گیری به ایالت های متمرکز کردند و سلاح های فلزی به سرعت جایگزین ابزار چوبی و سنگی شدند. با تقویت جمعیت بیشتر، سهام بیشتر و سلاح های بهتر، خشونت شروع به افزایش کرد.
به همین ترتیب، عصر آهن با به قدرت رسیدن امپراتوری آشور شاهد بهبود کیفیت سلاح‌ها، از برنز به آهن بادوام‌تر، و یک بازآرایی سیاسی بود. اما علاوه بر این تحولات سیاسی و تکنولوژیکی، منطقه همچنین زیر بار یک «شوک آب و هوایی» بزرگ فرو رفت: خشکسالی 300 ساله که هزاران نفر را آواره کرد و قحطی گسترده را به همراه داشت.
این یافته‌ها پیش‌نیازهایی را دارند که هشداری جدی برای سیاره کنونی ما در مواجهه با چالش‌های اقلیمی باشد. همانطور که دمای زمین همچنان در حال افزایش است، بسیار کارشناسان نگران هستند که درگیری شدید با آن به وجود خواهد آمد. اما بناتی هشدار می دهد که تاریخ مدرن و سوابق تاریخی مطابقت یک به یک ندارند. او می‌گوید: شواهد قابل‌توجهی وجود دارد که نشان می‌دهد رویدادهای شدید آب و هوایی می‌توانند بر سطوح درگیری تأثیر بگذارند. اما این نیز درست است که ما از تحقیقات خود می بینیم که وقتی نهادهایی وجود داشته باشند که قادر به کاهش و محدود کردن خشونت باشند، تعارض می تواند کاهش یابد.
با این حال، در دهه‌های آینده، نگاه به گذشته با نگاهی به تاریخ خشونت و عواملی که به آن دامن می‌زند، ممکن است اهمیت فزاینده‌ای پیدا کند. بناتی می گوید: «البته ما اکنون در موقعیت بسیار بهتری برای درک هر دو هستیم.
