نقد فیلم: Godzilla Minus One

بهترین فیلم گودزیلا! و من همه آنها را دیده ام.

خوب، کمی بیشتر وارد جزئیات می شوم. در یک یادداشت شخصی، میخواهم به همه اطلاع دهم که من و گودزیلا همسن هستیم. من فقط یک ماه و چند روز قبل از نمایش فیلم گوجیرا (1954) استودیو توهو، که به ژاپنی نام مرد سبز بزرگ است، در توکیو نمایش داده شد.

در این اولین فیلم، گودزیلا موجودی ماقبل تاریخ بود، دایناسوری که از انیمیشن های معلق رها شده و توسط اولین بمب های اتمی و آزمایش ها جهش یافته است. این فیلم به عنوان تمثیلی از تهدید وجودی ناشی از سلاح های هسته ای در نظر گرفته شده است.

گودزیلا مانند همه ما فراز و نشیب های خود را داشته است. توهو با سومین فیلم خود، کینگ کونگ علیه گودزیلا (1962) شروع به همکاری با گودزیلا با هیولاهای دیگر کرد. در فیلم Ghidorah (1964)، گودزیلا به یک “مرد خوب” تبدیل می شود که از زمین، اگر نه لزوما انسانیت، در برابر هیولای عنوان محافظت می کند.

برای چند فیلم بعدی، گودزیلا نه تنها قهرمانانه تر، بلکه بیشتر به شخصیتی کودکانه تبدیل شد، با دهه 1970 که نشان دهنده نقطه ضعف گودزیلا بود. برای سی امین سالگرد گوجیرا، توهو فیلم گودزیلا 1984 را منتشر کرد که در آن هیولا دوباره به هیولا تبدیل می شود. از آن زمان، فیلمهای توهو، گودزیلا را به هیولایی ترسناک تبدیل کردهاند، حتی زمانی که او با هیولاهای مخرب دیگر مبارزه میکند.

از سال 2014، یک استودیوی آمریکایی به نام لجندری پیکچرز، مجموعه ای از فیلم های گودزیلا را با همکاری توهو در ژاپن راه اندازی کرده است. در این فیلم ها گودزیلا به عنوان یک ضدقهرمان معرفی می شود که از زمین در برابر انواع تهدیدات، چه هیولاهای دیگر و چه حتی انسان ها محافظت می کند.

Godzilla Minus One همگی توهو است، و در واقع فیلم در اینجا در آمریکا به زبان ژاپنی با زیرنویس انگلیسی نمایش داده می شود، تنها راه برای تجربه واقعی گودزیلا. این فیلم در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم با یک خلبان کامیکازه ژاپنی به نام کویچی شیکیشیما با بازی خوب ریونوسکه کامیکی آغاز میشود که تصمیم گرفته است به جای قربانی کردن خود برای یک هدف از دست رفته، ماموریت انتحاری خود را رها کند و زنده بماند. او با این ادعا که هواپیمایش از کار افتاده است، در جزیره اودو، جایی که یک پایگاه تعمیر ژاپنی در آن قرار دارد، فرود می آید. در حالی که تیم تعمیر هواپیما را بازرسی می کند، همه آنها توسط موجودی دایناسور مانند به نام «گودزیلا» مورد حمله قرار می گیرند. وقتی به کویچی گفته می شود از سلاح های هواپیمایش برای کشتن جانور استفاده کند، یک بار دیگر خود را نجات می دهد در حالی که بیشتر تکنسین ها توسط این موجود کشته می شوند.

او که از جزیره کویچی نجات یافته، به ژاپنی شکست خورده باز می گردد که شهروندان آن در تلاش برای بازسازی کشورشان از ویرانی های جنگ هستند. این داستان انسانی شاید بهترین طرح برای یک فیلم گودزیلا باشد که به وضوح آسیب مردم ژاپن ناشی از شکست آنها و شرمندگی کویچی از بزدلی خود را نشان می دهد. پایبندی دولت آنها به رمز افتخار و پیروزی شکست را غیرممکن کرده است، بنابراین واقعیت وضعیت آنها برای آنها غیرقابل درک است.

در همان زمان، موجود گودزیلا در آزمایش بمب اتمی در بیکینی آتول در سال 1946 گرفتار شد. تشعشعات ناشی از بمب نه تنها باعث بزرگتر شدن این موجود می شود، بلکه توانایی بازسازی همراه با پرتو گرمایی را نیز به دست می آورد. از دهانت شلیک کن اگر جنگ ژاپن را به صفر برگرداند، حالا گودزیلا آن را به منفی یک برمی گرداند، معنای عنوان فیلم همین است.

من گودزیلا منهای یک را بهترین فیلم گودزیلا می دانم، حتی بهتر از گودزیلای اصلی 1954 به دو دلیل. برای یکی، جلوه های ویژه برخی از بهترین هایی هستند که من دیده ام. می دانم که چند بار در این پست ها شکایت کرده ام که CGI بسیار کارتونی به نظر می رسد، اما CGI در “Godzilla minus One” واقعاً خوب است. اکنون می دانم که مقایسه جلوه های ویژه یک فیلم از 70 سال پیش با جلوه های یک فیلم امروزی منصفانه نیست، اما این واقعیت باقی می ماند که جلوه های فیلم Godzilla Minus One واقعاً خوب هستند. مخصوصا صحنه های دعوا.

دلیل دیگری که فکر می کنم گودزیلا منهای یک بهترین است، تمثیل است. همانطور که در بالا در “گوجیرا” گفتم، هیولا تمثیلی از سلاح های هسته ای و به طور کلی جنگ است. با این حال، زمانی که دانشمند سریزاوا از کشف یک «نابودکننده اکسیژن» برای کشتن گوجیرا استفاده میکند، فیلم اصلی هنوز هم اعتقاد به ایثار و «مرگ نجیب» را نشان میدهد، اما پس از آن خود را قربانی میکند تا از تخریب بیشتر اکتشافش جلوگیری کند.

در گودزیلا منهای یک، هیولا همچنان همان تمثیل است، اما مردم ژاپن فقط برای نجات خود با آن مبارزه می کنند. هیچ احساس شکوه و افتخاری وجود ندارد، چیزی از «رمز بوشیدو» که زمانی امپراتوری ژاپن قربانی آن شد، باقی نمانده است. برای من، این تغییر در نگرش چیز خوبی است، فلسفه ای که جهان در حال حاضر به شنیدن آن نیاز دارد.

هر چند من یک شکایت کوچک دارم. برای حفظ مبارزه با گودزیلا فقط برای ژاپن، فیلم بیان می کند که “تنش ها” بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مانع از اقدام ایالات متحده علیه گودزیلا می شود. این یک بهانه ی لنگ است، به خصوص که ژاپن در آن زمان توسط حدود چهار لشکر از نیروهای ارتش ایالات متحده اشغال شده بود و ژاپن در واقع توسط ژنرال داگلاس مک آرتور اداره می شد. ژاپنی ها در آن زمان در واقع مک آرتور را شوگون خود می نامیدند و حداقل از ژنرال در فیلم نام برده می شود.

بنابراین در مجموع، من به گودزیلا منهای وان بزرگترین تحسین خود را میگویم. بله، درست است که من همیشه عاشق فیلم های هیولا بودم، اما گودزیلا منهای یک نیز یک فیلم جدی است که ایده های مهمی را در بر می گیرد، حتی وقتی شخصیت اصلی در شهرها پا می زند.



