چگونه اهداکنندگان اسپرم و تخمک ناشناس ماندند

نوشته ایان اسمیت

زمانی که در اواسط دهه 1980 در استرالیا اهداکننده اسپرم بودم، به من گفتند که هویت من مخفی نگه داشته خواهد شد. برای همیشه.

اما اینطور نبود. ویکتوریا، جایی که من زندگی می‌کنم، در سال 2017 قوانین مربوط به ناشناس ماندن اهداکنندگان خود را لغو کرد، به این معنی که کودکان می‌توانند پدر بیولوژیکی خود را شناسایی کرده و به طور بالقوه سعی کنند با آن‌ها تماس بگیرند (حتی کسانی که ناشناس ماندن آنها وعده داده شده است).

امروز، تقریباً چهار دهه پس از اینکه برای اولین بار اهداکننده اسپرم شدم، ناشناس ماندن احتمالاً غیرممکن است.

هفت فرزند بیولوژیکی من که از کمک های من به دنیا آمدند، پس از 18 سالگی توانستند من را بفهمند و در صورت تمایل با من تماس بگیرند.

تاکنون چهار نفر تماس گرفته اند.

این تجربه جالبی بود – برای آنها و من – ملاقات با کسی که نیمی از DNA شما را به اشتراک می گذارد اما هرگز او را ندیده اید.

برخی از فرزندان اهداکننده من تمایل دارند و با من و برخی از خواهران و برادرانشان روابط دائمی برقرار کرده‌اند. برخی می‌خواهند در کنار هم بمانند، آنها فقط می‌خواهند تاریخچه پزشکی و اطلاعات پیشینه را بدانند. مهم این است که آنها هستند که این انتخاب را انجام می دهند.

برای من این چالش وجود دارد که بدانم علاوه بر دو فرزند ازدواجم، هفت فرزند بیولوژیکی نیز دارم. وقتی تمام آن سال‌ها پیش برای اهداکننده ثبت نام کردم، هیچ ایده‌ای از این عوارض احتمالی نداشتم.

در دنیایی که پایگاه داده‌های DNA از طریق محصولات تبارشناسی در دسترس تجاری به طور فزاینده‌ای محبوب هستند، کودکان می‌توانند کانال‌های “رسمی” را دور بزنند و پدر اهداکننده خود را به راحتی ردیابی کنند.

این سؤالاتی را در مورد اینکه چه اتفاقی برای کانال‌های مجاز رسمی برای ایجاد این اتصالات می‌افتد و مزایا و چالش‌های این پایگاه‌های داده تجاری DNA را ایجاد می‌کند.

تاثیر اهدای اسپرم و تخمک بر کودکان

لقاح اهداکننده شامل استفاده از اسپرم یا تخمک اهدایی است تا کسانی که در غیر این صورت نمی توانند بچه دار شوند، قادر به انجام این کار هستند: زوج های دگرجنس گرا نابارور، زوج های همجنس و مادران مجرد به انتخاب. لقاح با استفاده از اسپرم اهدایی (یا تخمک یا جنین) معمولاً در تکنیک‌های فناوری کمک باروری (ART) مانند IVF، که تجارت بزرگی در سراسر جهان است، استفاده می‌شود.

استرالیا، همراه با هند و بریتانیا، در خط مقدم توسعه فناوری ART در دهه های 1970 و 1980 قرار داشتند. قوانین و مقررات پیرامون ART از پیشرفت های پزشکی و علمی عقب مانده است.

ایالت ویکتوریا استرالیا اولین ایالت در جهان بود که پذیرفت قانونی برای تنظیم ARTدر سال 1984

سپس، 32 سال بعد، ویکتوریا دوباره جهان را رهبری کرد ناشناس‌زدایی عطف به ماسبق از همه اهداکنندگان اسپرم و تخمک، صرف نظر از زمان اهدای آنها.

محرک اصلی این قانون بود لابی توسط افراد اهداکننده که می خواستند هویت تمام والدین بیولوژیکی خود را بدانند.

به عنوان یک اهدا کننده، پس از بررسی و مشورت با خانواده، احساس راحتی کردم که هویت خود را برای فرزندان بیولوژیکم فاش کنم.

اما بسیاری از اهداکنندگان سابق اسپرم از تغییر قوانینی که در آن ثبت نام کردند راضی نبودند.

سایر ایالت های استرالیا شامل کوئینزلند، استرالیای غربی و استرالیای جنوبی اکنون از ویکتوریا پیروی می کنند و به همه افراد اهداکننده قادر می سازند تا هویت والدین بیولوژیکی خود را بدانند.

در کنار این قوانین، ثبت و مکانیسم‌های تطبیق دهنده برای کودکان و اهداکنندگان وجود دارد تا اعضای خانواده بیولوژیکی خود را پیدا کنند و با آنها تماس بگیرند.

وجود دارد شبکه پیچیده ای از قوانین ایالتی، خدمات مبتنی بر کلینیک و مکانیسم های ارتباط غیررسمی موجود استاما ویکتوریا بیشترین تجربه را در مدیریت این خدمات از طریق Donor Linkage Registry دارد سازمان پزشکی باروری ویکتوریا.

در دو دهه اخیر، جایگزینی برای این کانال های “رسمی” ظهور کرده است: خدمات جستجوی پایگاه داده DNA مانند DNA شجره نامه، 23 و من، GEDmatchو میراث من. این خدمات با یک سواب DNA ساده و چند کلیک برای ایجاد یک حساب کاربری، امکان یافتن و ارتباط با بستگان ژنتیکی را به افراد اهداکننده، اهداکنندگان و سایرین ارائه می‌دهد.

محبوبیت این خدمات از زمانی که Ancestry.com در استرالیا در سال 2006 راه اندازی شد، به طور تصاعدی افزایش یافته است. یک امتیاز این است که بیش از 30 میلیون نفر در این سایت ها ثبت نام کرده اند.

ظهور این خدمات آزمایش ژنتیک مستقیم به مصرف کننده، قوانین و انتظارات صنعت ART را در سراسر جهان به چالش کشیده است – صنعتی که زمانی بر آن تاکید و عمل می کرد. ناشناس بودن اسپرم و اهداکنندگان.

اما مزایایی دارد.

برخی از افراد اهداکننده، به ویژه آنهایی که در دوران تلاش برای ناشناس ماندن اهداکنندگان باردار شده اند، ممکن است به کانال های “رسمی” اعتماد نکنید برای یافتن خانواده ژنتیکی پایگاه داده های DNA به آنها ابزار و ابزار عملی برای یافتن خانواده بیولوژیکی خود ارائه می دهد.

برای کسانی که از طریق ترتیبات اهداکننده غیررسمی و نه از طریق کلینیک ها تصور می شوند، پایگاه های داده DNA به آنها اجازه می دهد اهداکنندگانی را که جزئیات آنها در ثبت رسمی دولتی ثبت نشده است، ردیابی کنند.

اما این پایگاه‌های داده تجاری DNA چالش‌های قانونی و اخلاقی را نیز به همراه دارد.

اکنون این امکان برای افرادی که توسط اهداکنندگان کمتر از سن قانونی باردار شده اند – 18 سال در بسیاری از حوزه های قضایی و 16 سال در برخی از کشورها – می توانند کانال های رسمی را دور بزنند و والد اهداکننده بیولوژیکی خود را ردیابی کرده و با آنها تماس بگیرند.

کاربران پایگاه های داده DNA همچنین ممکن است در مورد وجود خواهر و برادر ناتنی بیولوژیکی – که آماده یا موافقت نکرده اند شناسایی شوند – مطلع شوند. (که گفته شد، برخی از مطالعات نشان داده است (که بزرگسالان جوان اهداکننده اغلب تجربیات مثبتی را با یافتن همسالان/خواهران اهداکننده گزارش می‌کنند.)

آنها همچنین می توانند به طور ناخواسته آشکار کنند که یک فرد از نظر ژنتیکی با والدین اجتماعی خود مرتبط نیست – که می تواند عواقب قابل توجهی داشته باشد وقتی به کودک گفته نشود که از طریق اهدا کننده باردار شده است.

و در حالی که خدمات رسمی برای اتصال اهدا کنندگان معمولا مشاوره تخصصی رایگان و سایر خدمات پشتیبانی ارائه می دهندپایگاه‌های اطلاعاتی DNA سلف‌سرویس معمولاً پشتیبانی محدودی را برای مقابله با «غافل‌گیری‌های DNA» ارائه می‌کنند.

خدمات آزمایش ژنتیک مستقیم به مصرف کننده راه به جایی نمی برد – و محققان استدلال می کنند که پیامدها و پیامدهای روانی اجتماعی بالقوه آنها باید باشد برای همه طرف های درگیر روشن تر شد.

همانطور که گروه کاری انجمن اروپایی تولید مثل انسانی و جنین شناسی در مورد اهدای باروری استدلال کرده است، اهداکنندگان باید به صراحت در مورد پیامدهای این پایگاه های اطلاعاتی مطلع شوند. اهداکنندگان همچنین باید بدانند که هویت ژنتیکی آنها در هر زمانی از طریق آزمایش DNA آشکار می شود – حتی اگر توسط قانون کشور مبدأ به آنها ناشناس اعطا شود.

به طور مشابه، در حوزه‌هایی که ناشناس ماندن توسط قانون همچنان الزامی است، اهداکنندگان نیز باید مطلع شوند این قانون ممکن است در آینده تغییر کند.

اهداکنندگانی مانند من در استرالیا نمی‌توانستند چنین تغییر قانونی گذشته‌نگر را پیش‌بینی کنند.

این تجربه همچنین به اهداکنندگان در سایر حوزه‌های قضایی هشدار می‌دهد که ممکن است همین اتفاق برای آنها بیفتد.

پس از همه، در حالی که علمای اخلاق می توانند بحث کنند که حقوق آنها باید غالب باشد – اهداکنندگانی که می‌خواهند ناشناس بمانند یا افرادی که توسط اهداکنندگانی که می‌خواهند نسب خود را بدانند – واقعیت این است که والدین و اهداکنندگان دریافت‌کننده اطلاعات ژنتیکی خود را به همراه روش‌هایی برای شناسایی ارتباطات ژنتیکی در جوامع آنلاین عظیم به اشتراک می‌گذارند.

در استرالیا، چه از طریق پایگاه‌های اطلاعاتی DNA و چه از طریق ثبت‌های تطبیق «رسمی»، افراد اهداکننده اکنون در مورد نحوه یافتن خانواده بیولوژیکی خود حق انتخاب دارند.

قانونگذاران باید پیش‌بینی کنند که چنین تماسی بین اهداکنندگان و فرزندانشان ادامه خواهد یافت و توافق‌های تنظیم‌شده به طور فزاینده‌ای دور زده می‌شوند. سیاستمداران بهتر است این را تشخیص دهند – و بر اساس آن پاسخ دهند.

جن از بطری بیرون آمده و دیگر راه برگشتی نیست. دوران ناشناس ماندن اهداکنندگان مدت هاست که گذشته است.

ایان اسمیت دانشجوی دکترا در دانشکده حقوق دانشگاه لاتروب است. او درباره اصلاحات قانونی مفهوم اهداکنندگان ویکتوریا تحقیق می کند. ایان در سال 1986/1986 اهداکننده اسپرم در ویکتوریا بود.

در ابتدا در زیر پست شده است عوام خلاق از جانب اطلاعات 360™.