کاربردها و محدودیت های کنفرانس های جهانی آب و هوا

کاربردها و محدودیت های کنفرانس های جهانی آب و هوا

COP-28 اکنون به یک خاطره تبدیل شده است، و آنچه من اغلب به عنوان “نمایشگاه تجاری سالانه آب و هوا” از آن یاد می کنم همراه با استدلال های معمولی تولیدی و نبردهای نمادین احمقانه اش به پایان رسیده است. مورد علاقه من امسال این بود: «آیا سوخت های فسیلی باید حذف شوند؟ خارج از یا به صورت مرحله ای پایین؟اوپک با تلاش‌هایی برای پایان دادن به استفاده از سوخت‌های فسیلی دست و پنجه نرم کرد در حالی که سایر کشورها می‌خواستند مرگ خود را اعلام کنند. من خبری برای مذاکره کنندگان دارم – وقتی زمانش فرا رسد، سوخت های فسیلی فرا خواهد رسید آواره از طریق اشکال ارزان تر، قابل اطمینان تر و پاک تر از انرژی های تجدید پذیر به بازار عرضه شود. زبان توافقنامه نهایی COP-28 تا حد زیادی نامربوط است.

در حالی که این کنفرانس ها به دلیل تمرکز بر تغییرات آب و هوایی ارزش دارند، اما مشکل ساز هستند زیرا انتظارات را افزایش می دهند که توافقات بین المللی واقعاً می توانند من تصمیم میگیرم مشکل آب و هوا منطق پشت پیمان جهانی این است که تغییرات آب و هوایی یک مشکل جهانی است که تنها از طریق اقدام جهانی توسط آن قابل حل است دولت ها. دولت‌های دولت‌های ملت مستقل به نفع شخصی خود عمل می‌کنند و – به دلیل سطوح مختلف توسعه اقتصادی و اهمیت رشد اقتصادی برای بقای رژیم‌های سیاسی – آنها به بحران آب و هوا از دیدگاه‌های بسیار متفاوتی نگاه می‌کنند. به همین دلیل، توافق‌نامه‌های جهانی آب و هوا عموماً مبهم، غیرقابل اجرا و ناکارآمد هستند. دولت ها نقش مهمی در رسیدگی به تغییرات آب و هوا دارند، اما نقش آنها محدود به اقداماتی است که آنها به تنهایی در جایی که واقعاً قدرت دارند انجام می دهند: در داخل دولت های ملی خود.

کنفرانس COP-28 حدود 84000 شرکت‌کننده از جمله بسیاری از لابی‌گران و مدیران شرکت سوخت‌های فسیلی را به خود جذب کرد که به دنبال تأثیرگذاری بر گفتگو در کنفرانس و زبان توافق نهایی بودند. در حالی که COP-28 ممکن است تمرینی بیهوده باشد، لابی‌ها با دیدن یک مهمانی خوب می‌شناسند. این را از خود بپرسید: اگر 27 پلیس دیگر تغییرات اقلیمی را حذف نمی کردند، چرا 28 پلیس این کار را انجام می دادند^هفتم بالاخره انجامش بدم؟ پاسخ کوتاه این است که اقتصاد جهان به انرژی معتاد است و در حال حاضر این بدان معناست که ما به سوخت های فسیلی معتاد شده ایم. منابع انرژی تجدیدپذیر در حال افزایش است، اما مصرف کل انرژی نیز افزایش می یابد. هیچ کنفرانسی نمی تواند این واقعیت اقتصادی را پنهان کند. می‌دانم این گردهمایی‌ها ارزش آموزشی و رسانه‌ای دارند، اما عرصه سیاست‌گذاری مهمی نیستند. تظاهر به اینکه آنها اهمیت عملیاتی دارند یک توهم است. نقش آنها تأثیرگذاری و آموزش مردم است. این نقش مهمی است، اما اجازه دهید آن را با سیاست گذاری و اجرای سیاست اشتباه نگیریم.

بنابراین، از آنجایی که ما شاهد یک معاهده آب و هوایی معنادار جهانی نخواهیم بود، چگونه با گرمایش جهانی مقابله خواهیم کرد؟ خوشبختانه، ما مجبور نیستیم برای پیشرفت به یک دولت جهانی یا توافق جهانی وابسته باشیم. به نظر می رسد که آب و هوای شدید، که توسط تغییرات آب و هوایی تشدید شده است، پیش بینی های آب و هوایی از دهه 1990 را به واقعیت زیست محیطی سال 2023 تبدیل کرده است. این به نوبه خود، سرمایه گذاران و شرکت های بیمه را نسبت به خطرات زیست محیطی محتاط کرده است. شرکت های سهامی عام به زودی ملزم به افشای انتشار کربن خود خواهند شد و هنگامی که این اقدامات کربن عمومی و قابل مقایسه شوند، شرکت ها برای کاهش انتشار خود و سازگاری با خطرات زیست محیطی تحت فشار قرار خواهند گرفت. علاوه بر این، کشورهایی مانند ایالات متحده در زیرساخت‌های سبز سرمایه‌گذاری می‌کنند و سیاست‌های ملی، ایالتی و محلی را برای تسریع انتقال به انرژی‌های تجدیدپذیر اعمال می‌کنند. این روندها جهانی نیستند و اغلب دو گام به جلو و یک قدم به عقب است، اما گذار به اقتصاد تجدیدپذیر آغاز شده است و شتاب آن تنها در طول زمان رشد خواهد کرد. پایداری محیطی وارد فرهنگ سازمانی شده و به عنوان “بهترین شیوه مدیریت” تلقی می شود. ثابت شده است که یک سیاره در حال گرم شدن و آلوده تر برای تجارت بد است. جوانانی که وارد دنیای تجارت می شوند این را درک می کنند و شرکت ها را از درون متحول می کنند. این تغییر در فرهنگ شرکتی ادامه دارد و تحت تأثیر سیاست یا ایدئولوژی نیست. این پاسخی است به شرایط عینی محیطی که جوانان در طول زندگی خود می شناسند.

انرژی های تجدیدپذیر و فناوری های باتری به سرعت در حال پیشرفت هستند و در بسیاری از موقعیت ها در حال حاضر هزینه کمتر و جایگزینی بسیار مطمئن برای سوخت های فسیلی ارائه می دهند. مانند قانون مور در محاسبات، هزینه و قابلیت اطمینان انرژی های تجدیدپذیر و همچنین هزینه و کارایی وسایل نقلیه الکتریکی بهبود خواهد یافت. سوخت‌های فسیلی هنوز نیاز به استخراج، حمل و نقل و سوزاندن دارند – هر مرحله باعث آلودگی و هزینه بر می‌شود. اما تجارت سوخت های فسیلی محکوم به فنا است. انرژی های تجدیدپذیر در نهایت سوخت های فسیلی را از بازار خارج خواهند کرد. شبکه برق فعلی قدیمی، ناکارآمد و آسیب پذیر است. طراحی مجدد مبتنی بر ریزشبکه های غیرمتمرکز کنترل شده توسط کامپیوتر و انرژی های تجدیدپذیر، برق ارزان تر و قابل اطمینان تری را ارائه می دهد. خانه ها و وسایل نقلیه موتوری ما به تدریج الکتریکی می شوند و انتشار کربن به عنوان یک اثر غیرمستقیم سیستم تولید برق مدرن و توزیع شده ما کاهش می یابد. این تغییر زمان می برد و در این مدت سیاره ما گرمتر می شود.

تغییر اقلیم موضوع پایداری است که بیشترین توجه را به خود جلب می کند، اما این تنها مشکل زیست محیطی ما نیست. همچنین پیچیدگی آن بسیار کمتر از مسائل مربوط به مواد سمی، تنوع زیستی و بیماری های عفونی است. خوشبختانه ما شاهد استفاده از نبوغ انسانی و فناوری جدید برای این مشکلات نیز هستیم. با عطف به کشاورزی، شاهد افزایش استفاده از رباتیک، هوش مصنوعی، هواپیماهای بدون سرنشین و داده‌های ماهواره‌ای هستیم که به کشاورزان اجازه می‌دهد تا استفاده خود از کودها، آفت‌کش‌ها، علف‌کش‌ها و آب را برای کاهش هزینه‌ها همراه با آب و هوا و آلودگی سمی مزارع هدف قرار دهند. روزی ما جریان زباله خود را برای منابعی با اتوماسیون و هوش مصنوعی بازیافت و استخراج خواهیم کرد و با تبدیل زباله به منابعی مانند کود و فلزات مورد استفاده در تولید، هزینه های دفع زباله را کاهش خواهیم داد. اقتصاد دایره ای آینده، که در آن بازیافت در تولید و مصرف گنجانده شده است، جایگزین اقتصاد خطی فعلی خواهد شد که در آن ما هر چیزی را تولید می کنیم، استفاده می کنیم و دور می ریزیم. این به دلیل یک توافقنامه “COP45” اتفاق نمی افتد، بلکه به این دلیل است که هزینه زمین برای تخلیه و هزینه استخراج از معادن سیاره، اقتصاد مدیریت زباله و دستیابی به منابع را هدایت می کند.

نبوغ انسانی، ایجاد فناوری های جدید و مدل های تجاری جدید، در نهایت به بحران آب و هوا و بحران پایداری محیط زیست جهانی می پردازد. گردهمایی سالانه صنعت آب و هوا همچنان مکانی خواهد بود که در آن برنامه‌ها و سیاست‌های جدید پیشنهاد می‌شود، اما بیانیه‌های سیاستی گسترده در این گردهمایی‌ها اهمیت بسیار کمتری نسبت به ایده‌های مبادله شده و روابط ایجاد شده دارند. در نهایت، هیجان کنفرانس های آب و هوا همراه با تهدید وجودی تغییرات اقلیمی کاهش خواهد یافت. اما فناوری های جدید نه تنها مشکلات قدیمی را حل می کنند، بلکه مشکلات جدیدی را نیز ایجاد می کنند. دیگر بحران‌های زیست محیطی وجودی وجود خواهد داشت و صنعت کنفرانس جهانی نیازی به نگرانی ندارد، کنفرانس‌های جهانی زیادی برگزار خواهد شد. در دنیایی که اغلب فناوری‌های جدید را پیش از درک اثرات جانبی آن‌ها به کار می‌گیرد، می‌توانید مطمئن باشید که مشکلات جهانی جدیدی برای جایگزینی تغییرات آب و هوایی پدیدار خواهند شد. COVID-19 به ما نگاهی اجمالی از آنچه ممکن است در آینده بیفتد به ما داد. اما توسعه سریع واکسن‌ها علیه COVID-19 نشان می‌دهد که چگونه مشکلات ناشی از فناوری تا حد زیادی با توسعه فناوری‌های جدید حل می‌شود. دولت برای حمایت از گذار به اقتصاد جدید با بخش خصوصی همکاری خواهد کرد. نقش دولت شامل مقررات همراه با بودجه تحقیقات پایه، حمایت از زیرساخت ها و مشوق های مالیاتی خواهد بود. این شامل اجرای دستورات توافق نامه های جهانی نمی شود.